ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ. ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ. Το ένα χέρι κλείνει το στόμα. Ο άλλος μιμείται όπλο που σημαδεύει τον κρόταφο. Χρειάζονται μόνο λίγα δευτερόλεπτα για να πεις έναν πόλεμο που ο κόσμος επέλεξε να μην δει. Στις κερκίδες του παιχνιδιού ανάμεσα στη Repubblica Democraticica del Congo και την Κολομβία, ο Κονγκολέζος οπαδός Michel Mboladinga πρότεινε εκ νέου μια χειρονομία που έχει γίνει το σύμβολο ενός λαού: εκείνων που σκοτώνονται δύο φορές. Πρώτα όπλα, μετά σιωπή. Αυτή η χειρονομία θυμίζει τον Πατρίς Λουμούμπα, πατέρα της ανεξαρτησίας του Κονγκό και πρώτο πρωθυπουργό της χώρας απαλλαγμένο από τη βελγική κυριαρχία. Το 1961 παραδόθηκε στους δράστες του και πυροβολήθηκε με συνενοχή της πρώην αποικιακής εξουσίας. Έκτοτε, η ιστορία του Κονγκό εξακολουθεί να είναι μία από τα λεηλατημένα πλούτη, τη βία και εκατομμύρια θύματα πολύ συχνά αγνοούνται. Το όπλο στο κεφάλι αντιπροσωπεύει τον πόλεμο που κατέστρεψε τα ανατολικά του Κονγκό. Το χέρι στο στόμα καταγγέλλει τη διεθνή αδικία, τη σιωπή της πολιτικής και των ΜΜΕ μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές τραγωδίες της εποχής μας. Δεν είναι μια μεμονωμένη χειρονομία. Τον έφεραν στο γήπεδο ο ποδοσφαιριστής Σεντρίκ Μπακαμπού, ο Ολυμπιακός πυγμάχος Μαρσελάτ Σακόμπι, αλλά και οι Ρομέλου Λουκάκου και Νίκο Γουίλιαμς, παιδιά της Κονγκολέζικης διασποράς. Διότι όταν ο κόσμος δεν ακούει, ακόμα και η αγαλλίαση μπορεί να μετατραπεί σε πράξη κατηγορητηρίου. Roberto Saviano