Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2026
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026
Τον θυμάστε αυτόν τον "σύμμαχο" της Ελλάδας; Του στείλαμε μια πυροβολαρχία Patriot Ήρθε τον Ιούλιο του 2022 και υποσχέθηκε μεγάλες επενδύσεις, είχε πει "ήρθε η ώρα της Ελλάδας". Υποσχέθηκε να αναβαθμίσει και τα Patriot. Επενδύσεις βέβαια έκανε, άλλα στο όρος Σινά, στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης. Τον βόλεψε το κόλπο της Αιγύπτου και έκανε την έρημο, γύρω από τη Μονή, resort. Α, ναι. Έκανε και μια συμμαχία με Τουρκία και Πακιστάν, το "δικό τους ΝΑΤΟ". Έχει από τους πιο σύγχρονους στρατούς και αεροπορίες στον κόσμο. Οι Χούθι του κατέκλεψαν δύο ταξιαρχίες σε υλικό και μέσα. Ο υπερσύγχρονος στρατός του το βάζει στα πόδια και υποχωρεί απέναντι στους τρογλωδίτες με τις παντούφλες. Και τώρα (μας) ζητάει βοήθεια. Ο ψεύτης! Έχει το θράσος να μας ζητάει και βοήθεια. Έτσι είναι η φάρα τους. Ο λόγος τους δε μετράει. Τους το διδάσκει το κοράνι αυτό. Η μόνη βοήθεια που πρέπει να του δώσουμε, είναι να αποσύρουμε την πυροβολαρχία μας. Δεν έχει καμιά δουλειά εκεί. Andreas Reos
Holly came from Miami, F.L.A. Hitch-hiked her way across the U.S.A. Plucked her eyebrows on the way Shaved her legs and then he was a she She says, "Hey babe, take a walk on the wild side" Said, "Hey honey, take a walk on the wild side" Candy came from out on the island In the backroom, she was everybody's darlin' But she never lost her head Even when she was givin' head She says, "Hey babe, take a walk on the wild side" Said, "Hey babe, take a walk on the wild side" And the colored girls go Do-do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do, do Little Joe never once gave it away Everybody had to pay and pay A hustle here and a hustle there New York City is the place where they said "Hey babe, take a walk on the wild side" I said, "Hey Joe, take a walk on the wild side" Sugar Plum Fairy came and hit the streets Lookin' for soul food and a place to eat Went to the Apollo You should have seen him go, go, go They said, "Hey Sugar, take a walk on the wild side" I said, "Hey babe, take a walk on the wild side" Alright, huh Jackie is just speedin' away Thought she was James Dean for a day Then I guess she had to crash Valium would have helped that bash She said, "Hey babe, take a walk on the wild side" I said, "Hey honey, take a walk on the wild side" And the colored girls say Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do Do, do-do, do-do, do-do-do, do. https://youtu.be/oG6fayQBm9w?is=y_ip1X-q_1eyI99K
Orion (2004 Remaster) · Jethro Tull Stormwatch ℗ 1979, 2004 Parlophone Records Ltd, a Warner Music Group Company Drums: Barriemore Barlow Orchestral Arranger: Dee Palmer Organ, Synthesizer: Dee Palmer Acoustic Guitar: Ian Anderson Producer: Ian Anderson Lead Vocals: Ian Anderson Backing Vocals: Ian Anderson Organ, Piano: John Evan Bass Guitar: John Glascock Assistant Engineer: Leigh Mantle Electric Guitar: Martin Barre Engineer, Producer: Robin Black Writer: Ian Anderson
Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026
«La nostra casa era piena di persone che parlavano molto, costantemente, senza sosta, di libri. Avevo un padre appassionato di Grecia antica e una madre che viveva per la mitologia. Entrambi erano professori di greco antico e moderno. Sono cresciuta in questo ambiente, sono di origini greche comuni. Mio padre mi ha insegnato che esiste una sola aristocrazia, quella dello spirito.» ~ Iríni Pappá / Irène Papas ________________________________ Tramite Orazio Furnari
THE COURT OF THE CRIMSON KING including THE RETURN OF THE FIRE WITCH and THE DANCE OF THE PUPPETS (McDonald, Sinfield) The rusted chains of prison moons Are shattered by the sun. I walk a road, horizons change The tournament's begun. The purple piper plays his tune, The choir softly sing; Three lullabies in an ancient tongue, For the court of the crimson king. The keeper of the city keys Put shutters on the dreams. I wait outside the pilgrim's door With insufficient schemes. The black queen chants the funeral march, The cracked brass bells will ring; To summon back the fire witch To the court of the crimson king. The gardener plants an evergreen Whilst trampling on a flower. I chase the wind of a prism ship To taste the sweet and sour. The pattern juggler lifts his hand; The orchestra begin. As slowly turns the grinding wheel In the court of the crimson king. On soft grey mornings widows cry The wise men share a joke; I run to grasp divining signs To satisfy the hoax. The yellow jester does not play But gently pulls the strings And smiles as the puppets dance In the court of the crimson king. Robert Fripp–guitar Ian McDonald–reeds, woodwind, vibes, keyboards, mellotron, vocals Greg Lake–bass guitar, lead vocals Michael Giles–drums, percussion, vocals Peter Sinfield–words and illumination Cover by Barry Godber Equipment by Vick and Dik Recorded at Wessex Sound Studios, London Engineer: Robin Thompson Assistant Engineer: Tony Page Produced by King Crimson for EG Productions, ‘David & John’ #InTheCourtOfTheCrimsonKing #KingCrimson #RobertFripp
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026
The Low Spark Of High-Heeled Boys · Traffic The Low Spark Of High Heeled Boys ℗ 1971 Universal Music Operations Limited Released on: 2002-01-01 Vocals, Producer, Associated Performer, Composer Lyricist: Steve Winwood Producer: Chris Blackwell Composer Lyricist, Associated Performer: Jim Capaldi Studio Personnel, Engineer: Brian Humphries Associated Performer, Bass Guitar: Rick Grech Associated Performer, Drums: Jim Gordon Associated Performer: Reebop Kwaku Baah Associated Performer: Chris Wood
«Quando mai uno stupido è stato innocuo? Lo stupido più innocuo trova sempre un'eco favorevole nel cuore e nel cervello dei suoi contemporanei che sono almeno stupidi quanto lui: e sono sempre parecchi. Inutile poi aggiungere che niente è più pericoloso di uno stupido che afferra un'idea, il che succede con una frequenza preoccupante. Se uno stupido afferra un'idea, è fatto: su quella costruirà un sistema e obbligherà gli altri a condividerlo.» (Ennio Flaiano ). https://youtu.be/lGFM6IxCN84?is=vazbuhoC2Cr_CeED
Se ti tagliassero a pezzetti · Fabrizio De André Fabrizio De André (Indiano) ℗ 1981 Sony Music Entertainment Italy S.p.A. Released on: 1981-11-25 Art Director, Lyricist, Vocal, Composer: Fabrizio De André Composer, Lyricist: Massimo Bubola Performance Arranger: Mark Harris Performance Arranger: Oscar Prudente Recording Engineer: Ezio De Rosa
Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026
Lyrics: Try yeah, try yeah, hey, hey, hey Try yeah, ohh try woh ohh, ohh, ohh, ohh, woh Oh anybody, oh anybody, oh anybody Ohh try oh yeah Ohh I gotta try some more I said, "Try," yeah, oh I said, "Try" I said, "Try try, try try, try try" Ohh try oh yeah, try oh yeah hey, hey I gotta talk to my man now You know I, I gotta feel for my man now I said "I, I gotta work for my man now" You know I, I gotta hurt for my man now I think a every day for my man now You know it every way for my man now I say "Try, try yeah, ooh try yeah hey, hey, hey" Try yeah #JanisJoplin #Try #Rock
Everyday Simplicity Light, proportion and carefully selected materials define a dining space where architecture quietly supports everyday rituals. Η Απλότητα της Καθημερινότητας Το φως, η αναλογία και τα προσεκτικά επιλεγμένα υλικά διαμορφώνουν έναν χώρο όπου η αρχιτεκτονική συνοδεύει διακριτικά τις καθημερινές στιγμές. 📍 Paros 📐 Design: Studio 265 Architecture + Building
Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2026
Taken from R.E.M.'s 1996 studio album, New Adventures in Hi-Fi. The 25th anniversary edition of the album is releasing October 29. Pre-order or pre-save here: https://found.ee/rem-n... The bonus-filled 2-CD/1-Blu-ray Deluxe Edition offers a trove of a/v content, including the newly remastered album, 13 B-sides and rarities, a never-before-released 64-minute outdoor projection film (shown on buildings across five cities in 1996 to promote the album’s original release), and a previously unreleased 30-minute EPK. Additionally, the Blu-ray features New Adventures in Hi-Fi in stunning Hi-Res and 5.1 Surround Sound audio, plus five HD-restored music videos including “Bittersweet Me,” “Electrolite,” and “E-Bow the Letter.” Housed in a 52-page hardcover book, the collection includes archival photographs—many of which have never been published—plus new liner notes from journalist Mark Blackwell and reflections from Bill, Peter, Mike and Michael, as well as from Patti Smith, Thom Yorke, and producer Scott Litt. An Expanded Edition is also available as a 2-CD or digital collection, including the remastered album along with B-sides and rarities. The 2-CD offers an exclusive 24” x 24” poster and four collectible postcards, as well as a booklet featuring new liner notes and archival photos. Additionally, the newly remastered album will be available as a 2-LP set, pressed on 180-gram vinyl, with lacquers cut by Kevin Gray at Cohearent Audio. Fans can preview all physical formats via the official unboxing trailer here. A limited-edition pressing on clear and black marbled vinyl is also available exclusively in the Official Store at REMHQ.com (limited to 1,000 worldwide), along with special New Adventures in Hi-Fi merchandise.
Source : Rainbow Concert Disc 1, 2 (MVR 234/235) 01. Radio Spot - 0:00 02. Introduction - 1:03 03. Layla - 1:50 04. Badge - 9:09 05. Blues Power - 12:29 06. Nobody Knows You When You're Down And Out (feat. Steve Winwood) - 20:09 07. Roll It Over - 25:16 08. Why Does Love Got To Be So Sad? - 31:30 09. Little Wing - 39:31 10. Bottle Of Red Wine - 45:20 11. After Midnight - 49:33 12. Bell Bottom Blues - 54:48 13. Presence Of The Lord (feat. Steve Winwood) - 1:02:12 14. Tell The Truth - 1:07:44 15. Pearly Queen (feat. Steve Winwood) - 1:15:35 16. Let It Rain - 1:20:58 17. Crossroads - 1:28:29 Band: Eric Clapton - Guitar, Vocals Pete Townshend - Guitar, Vocals Ronnie Wood - Guitar, Vocals Steve Winwood - Keyboards, Vocals Rick Grech - Bass Jim Capaldi - Drums Jimmy Karstein - Drums Reebop Kwaku Baah - Percussion
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2026
Something New · Traffic When The Eagle Flies ℗ 1974 Universal Music Operations Limited Released on: 1974-01-01 Producer: Chris Blackwell Associated Performer, Producer, Vocals, Composer Lyricist: Steve Winwood Bass Guitar, Producer, Associated Performer: Rosko Gee Composer Lyricist, Associated Performer, Producer, Drums: Jim Capaldi Producer, Associated Performer: Chris Wood
Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026
Je vous conseille vivement de lire les écrits de Gramsci : Cahiers de prison, L'hégémonie culturelle, Comment naît le fascisme, combattre le fascisme... Le nom d'Antonio Gramsci est aujourd'hui principalement associé à ses Cahiers de prison, écrits alors qu'il était détenu dans les prisons de Mussolini. Ces cahiers constituent une vaste collection éclectique et fragmentaire de notes et d'essais sur une grande variété de sujets, y compris des thèmes culturels, politiques et philosophiques. Les idées développées par Gramsci dans ses cahiers continuent d'influencer les départements des sciences humaines à travers le monde, et peut-être surtout dans le milieu académique italophone et anglophone. Cependant, Gramsci n'était pas un philosophe professionnel ; c'était un militant communiste et le dirigeant du Parti communiste italien de 1924 à 1926. Gramsci est né le 22 janvier 1891 dans la petite ville sarde d'Ales. Bien que Gramsci soit parfois présenté comme provenant d'un milieu paysan, son père Francesco était en réalité un bureaucrate de l'administration civile locale. Les dossiers sont incomplets, mais il semble que Francesco ait été emprisonné de 1898 à 1904 en raison d'une vendetta politique locale, ce qui a presque ruiné la famille ; la mère de Gramsci, Peppina Marcias, a dû vendre le terrain qu'elle avait hérité de sa famille pour payer les frais d'avocat, et travaillerait plus tard de longues heures comme couturière pour subvenir aux besoins de ses enfants. Pendant son enfance, Antonio, ou "Nino" comme on l'appelait, a commencé à montrer des symptômes de la maladie de Pott (une variante de la tuberculose), ce qui a conduit à un développement anormal de sa colonne vertébrale. (À l'âge adulte, Gramsci mesurait environ 1m50.) Les médecins de la ville, dans une tentative de le guérir, ordonnèrent qu'il soit suspendu à une poutre dans le plafond pendant des heures, et ses camarades de classe le harcelaient en l'appelant Antonu su gobbu (le bossu). La santé précaire de Nino était telle que sa mère conservait un petit cercueil et une robe de deuil pour lui jusqu'en 1914. L'expérience de grandir en Sardaigne a laissé une impression profonde et durable sur Gramsci. Il viendrait plus tard à comprendre les conseils erronés des médecins à sa mère comme un signe du retard relatif de l'île à cette époque. Mais Gramsci a réagi à la situation avec détermination, supportant ses traitements sans se plaindre et construisant des haltères de fortune à partir de pierres et d'un vieux manche à balai pour renvoyer les pierres que ses pairs lui lançaient. Malgré le fait qu'il a dû abandonner l'école après l'école primaire pour fournir un revenu à sa famille avant la libération de son père de prison, Gramsci a obtenu une bourse et est entré à l'Université de Turin en 1911 pour étudier la philologie et la linguistique. Il a ensuite rejoint le Parti socialiste italien (Partito Socialista Italiano, ou PSI) en 1912, avant d'abandonner finalement ses études pour écrire pour le hebdomadaire socialiste Il Grido del Popolo ("Le cri du peuple") ainsi que pour devenir le critique de théâtre d'un autre journal socialiste, Avanti!. Après une vague d'arrestations touchant le premier, Gramsci est devenu rédacteur en chef, juste au moment où deux événements politiques formateurs se produisaient : la Révolution russe de 1917 et le biennio rosso ("deux années rouges") de grèves ouvrières et d'actions politiques à Turin en 1919-20. Ce dernier a particulièrement donné à Gramsci une expérience directe de la militance prolétarienne, et le journal (L’Ordine Nuovo, ou "le nouvel ordre") qu'il a cofondé représentait l'avant-garde politique du mouvement. Après la défaite d'une grève de métallurgistes d'un mois en avril 1920, le biennio rosso s'est terminé, et Gramsci et ses camarades, désillusionnés par le PSI, ont rejoint le Parti communiste italien (Partito Comunista Italiano, ou PCI). En 1922, Gramsci a été nommé délégué du PCI au Komintern et s'est déplacé à Moscou où il a rencontré Julia Schucht, une violoniste. Ils se sont mariés en 1923 et ont eu deux fils, bien que Gramsci n'ait jamais rencontré son plus jeune enfant. Gramsci a été arrêté en novembre 1926 dans le cadre d'une série de répressions politiques après une tentative de meurtre présumée contre Mussolini par un garçon de quinze ans. Croyant à la protection offerte par son immunité parlementaire, Gramsci n'a pas quitté le pays comme certains de ses camarades. Il a été condamné à vingt ans de prison, bien qu'il ne survive pas à sa peine. Sa santé, toujours fragile, s'est détériorée et il est mort, épuisé, le 27 avril 1937, avec sa belle-sœur Tatiana Schucht qui faisait passer ses cahiers à Moscou. Pendant son temps en prison, Gramsci a rempli trente-trois cahiers avec une variété de notes, de courts essais et de réflexions ; certains sont inachevés, tandis que d'autres sont des réflexions théoriques et critiques relativement développées. Les cahiers ont été examinés avec ce que Gramsci a décrit comme une "pédanterie acrimonieuse et méfiante" par le directeur de la prison, et Gramsci a dû développer un certain nombre de circonlocutions (comme "philosophie de la praxis" pour le marxisme ou "Ilich" pour Lénine) afin d'éviter leur confiscation. Tous Ensemble pour GAGNER
Framed Nature Architecture doesn't interrupt the landscape—it composes it. A single opening transforms nature into a living part of the interior experience. Πλαισιώνοντας τη Φύση Η αρχιτεκτονική δεν διακόπτει το τοπίο· το συνθέτει. Ένα και μόνο άνοιγμα μετατρέπει τη φύση σε ζωντανό μέρος της εσωτερικής εμπειρίας. 📍 Paros 📐 Design: Studio 265 Architecture + Building
In Memoriam... Βασίλης Ραφαηλίδης "Φτώχεια λέγεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία η επιβίωση αποτελεί την πρώτη και σχεδόν τη μοναδική φροντίδα του ανθρώπου. Ο φτωχός δεν ζει, επιβιώνει όταν μπορεί να επιβιώσει. Το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» - παραπέμπει στη σταθερή απαίτηση του ανθρώπου, από τότε που έγινε sapiens (σκεπτόμενος), να αποδεσμευτεί κάποτε από τον αγώνα για την επιβίωση και να μπει στη ζωή χωρίς αγωνία. Πέρασαν πολλοί αιώνες από τότε που ο άνθρωπος κατάλαβε πως σκοπός της ύπαρξής του δεν είναι η επιβίωση, όπως στα ζώα, αλλά η ζωή. Κι ωστόσο το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» διατηρεί πάντα τη σημασία που είχε την εποχή του ανθρώπου του Νεάντερταλ. Είναι λίγοι αυτοί που πράγματι ζουν. Οι περισσότεροι είτε επιβιώνουν, είτε ψευτοζούν με το φόβο πως θα χάσουν ακόμα και τη δυνατότητα της επιβίωσης που εξασφάλισε στους περισσότερους ο καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός όντως εξασφάλισε στους περισσότερους τη δυνατότητα της επιβίωσης. Γιατί, τα πριν απ' αυτόν κοινωνικά συστήματα θα μπορούσαν να έχουν ως σύνθημα «επιβίωση, όχι θάνατος». Η διαφορά ανάμεσα στα δύο συνθήματα είναι προφανής. Σήμερα, μπορεί να επιβιώσει κανείς ασκώντας, ας πούμε το «επάγγελμα» του ζητιάνου. Όμως, σκεφτήκατε ποτέ πως στο Μεσαίωνα και ζητιάνος να ήσουν και να εξαρτούσες τη ζωή σου αποκλειστικά από την ελεημοσύνη θα ήταν δύσκολο να επιβιώσεις. Ήταν τόσο λίγοι οι πλούσιοι τότε, που κι αν φανταστούμε όλους τους πλούσιους ελεήμονες και φιλάνθρωπους θα κατάφερναν να κάνουν να επιβιώσουν διά της ελεημοσύνης μόνο ένα εντελώς ασήμαντο μέρος από τις στρατιές των εξαθλιωμένων. Αυτή η κατάσταση θα διαρκέσει κάπου 13 αιώνες, από τους λεγόμενους Σκοτεινούς Χρόνους που διαδέχονται την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα, μέχρι τον 18ο ή τον 19ο αιώνα. Η φεουδαρχία, που αρχίζει να οργανώνεται σε κοινωνικό σύστημα μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βάζει μια στοιχειώδη τάξη στο χάος που προκαλεί αυτή η παταγώδης πτώση, τότε που οι μάζες των λαών της Ευρώπης εγκαταλείπονται στην κακή τους μοίρα καθώς οι δούλοι χάνουν τους δουλοκτήτες που τους εξασφάλιζαν ένα κομμάτι ψωμί. Κανείς καλλιεργητής δεν αφήνει το βόδι να ψοφήσει από την πείνα. Κι αν βρεθεί μπροστά στο δίλημμα, θα προτιμούσε ίσως να πεθάνει το παιδί του ή ο γονιός του, που δεν μετέχουν στην παραγωγική διαδικασία, παρά να καταστραφούν τα μέσα παραγωγής που για αιώνες είναι τα ζώα ή οι άνθρωποι που αντιμετωπίζονται σαν ζώα στο δουλοκτητικό σύστημα παραγωγής. Μέχρι τον 18ο ή τον 19ο αιώνα, λοιπόν, το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» θα μπορούσαν να το κάνουν πράξη μόνο οι ελάχιστοι πλούσιοι της εποχής, ενώ για την απέραντη μάζα των εξαθλιωμένων το σύνθημα «επιβίωση, όχι θάνατος» θα ηχούσε εφιαλτικά, αν υπήρχε. Δεν πρέπει να μας εξαπατούν οι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν τα 1.300 χρόνια, που η φτώχεια είναι κυρίαρχη κατάσταση σ' όλο τον κόσμο. Γιατί, όποιος κι όσος πολιτισμός εμφανίστηκε αυτά τα χρόνια είναι δημιούργημα των ελαχίστων πλούσιων που, όταν δεν είχαν ανάμεσά τους ικανούς ανθρώπους, έπαιρναν στη δούλεψή τους τούς εκ των εξαθλιωμένων ταλαντούχους και τους έδιναν ένα κομμάτι ψωμί για να σκέφτονται και να δημιουργούν για λογαριασμό της άρχουσας τάξης ή για να παράγουν τέχνη προς τέρψιν της άρχουσας τάξης. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως η συμφωνική μουσική, πχ, εμφανίστηκε, αναπτύχθηκε και ολοκληρώθηκε στην κλασική της μορφή μέσα στις αυλές των βασιλιάδων, των πριγκίπων και των αρχόντων από ταλαντούχους συνθέτες, που δεν είχαν καμιά σχέση με την άρχουσα τάξη. Ο Μπαχ, πχ, η πιο μεγάλη μορφή σ' ολόκληρη την ιστορία της συμφωνικής μουσικής, πέρασε όλη του τη ζωή σαν μεροκαματιάρης παραγωγός έντεχνων ήχων στις αυλές των αρχόντων και ποτέ δεν χόρτασε ψωμί αυτός και η πολυμελής οικογένειά του. Σήμερα, όλοι οι χορτάτοι ακούν Μπαχ και νιώθουν «ρίγη συγκινήσεως» από τη θεία μουσική του, χωρίς να πολυνοιάζονται κάτω από ποιες συνθήκες δημιουργήθηκε αυτή η εκπληκτική μουσική. Το γεγονός πως σήμερα υπάρχουν πολύ περισσότεροι πλούσιοι απ' όσους υπήρχαν πριν από έναν ή δύο ή δώδεκα αιώνες δεν σημαίνει και πάρα πολλά από πολιτιστικής απόψεως. Σημαίνει όμως πολλά από οικονομικής απόψεως. Διότι αυτοί που σκορπούν τα χρήματά τους ανοήτως, μπορεί να είναι ημιβάρβαροι, αλλά η βαρβαρότητα τους είναι... νέου τύπου. Οι σύγχρονοι ημιβάρβαροι έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης, χωρίς ωστόσο να έχουν λύσει το πρόβλημα της ζωής. Αντιλαμβάνονται την «καλή ζωή» σαν δυνατότητα να «τ' ακουμπά» κανείς μέρα παρά μέρα, ας πούμε στα μπουζούκια, κάνοντας πλούσιους κι άλλους ομοίως ημιβάρβαρους που, μάλιστα, αυτοχαρακτηρίζονται «λαϊκοί καλλιτέχνες». Παρά ταύτα, όμως, είτε βαρβαρίζων, είτε πολιτισμένος, ο πλούσιος είναι πλούσιος. Και είναι πάρα πολύ καλό μια κοινωνία να έχει πλούσιους, έστω κι αν σου γυρίζουν τ' άντερα βλέποντας να μην ξέρουν τι να κάνουν τον πλούτο τους, σαν να νιώθουν αμηχανία που βρέθηκαν πλούσιοι, σαν να θεωρούν την κατάστασή τους αφύσικη, σαν να νοσταλγούν τον «παλιό καλό καιρό» της «έντιμης φτώχειας», τότε που η φτωχογειτονιά ήταν κάτι σαν θερμοκήπιο καλών αισθημάτων. Ο καλός Θεός άκουσε την αγωνιώδη επίκληση «δος ημίν σήμερον» και κάτι έδωσε στα καλύτερα εκ των τέκνων του για σήμερα. Μη με ρωτάτε πώς κατάλαβε ότι αυτά είναι τα καλύτερα τέκνα του. Πάντως, σε κάποιους έδωσε και για σήμερα και για αύριο και για μεθαύριο και για όλη τους τη ζωή, που δεν είναι πλέον μια ζωή αφιερωμένη στην επιβίωση. Αν τους έδινε ο Θεός και μυαλό, θα ήταν ακόμα καλύτερα τα πράγματα. Η ανθρωπότητα, παρά την αύξηση του αριθμού των πλουσίων, παρά τη μείωση του αριθμού των φτωχών, συνεχίζει να έχει άλυτο το πρόβλημα της επιβίωσης όλων των ανθρώπων και όχι μόνο των προνομιούχων. Κι ενώ υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σαν βασικό τους μέλημα την επιβίωση, αυτοί που έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης σύντομα θα υποχρεωθούν να πάρουν μέτρα για τη ζωή τους. Ήδη οι μισοί οπλοφορούν για να αντιμετωπίσουν την πιθανή επίθεση εκείνων που δεν έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης. Και, βέβαια, προκειμένου να επιβιώσει κανείς, και θα σκοτώσει και θα κλέψει, και θα ρημάξει. Το λέει και ο Θουκυδίδης: όλοι οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την επιβίωση τους βρίσκονται κοντά στην κατάσταση του ζώου και συνεπώς τοποθετούνται αυτόματα πέραν της ηθικής. Αλλά και πέραν της αισθητικής και πέραν των πάντων. Η φτώχεια, άλλωστε, κάνει πολύ καλή παρέα με την άγνοια, την αγραμματοσύνη, την πρόληψη, τη δεισιδαιμονία. Η φτώχεια περιορίζει ασφυκτικά τα όρια της ζωής και αποκλείει από τον άνθρωπο τη δυνατότητα για τον παραπέρα εξανθρωπισμό. Γιατί ο άνθρωπος είναι το μόνο ον στη φύση που δεν γεννιέται μόνο αλλά και γίνεται." - απόσπασμα από το βιβλίο "Η κρυφή γοητεία της Μπουρζουαζίας" - Ο Βασίλης Ραφαηλίδης ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δύσκολα χωρούν σε ετικέτες. Κριτικός κινηματογράφου, συγγραφέας, ελευθεριακός μαρξιστής, στοχαστής, μα πάνω απ' όλα ένας αιρετικός του πνεύματος, που έμαθε να κοιτά τον κόσμο με βλέμμα κριτικό, χιουμοριστικό και βαθιά ανθρώπινο. Ίσως ένας από τους τελευταίους διανοούμενους αυτού του έρμου τόπου, άφησε την τελευταία του πνοή μια μέρα σαν τη σημερινή, πριν από 25 χρόνια, καταβεβλημένος από τον καρκίνο. (Via Προκόπης Σαμαρτζής)
Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026
Τρόμος Trump μπροστά στο εκλογικό κραχ – Τι δείχνει η επίσκεψη των αντισιωνιστών εβραίων Haredi στον Λευκό Οίκο Ένα επικίνδυνο, σκοτεινό και άκρως εφιαλτικό παιχνίδι τακτικισμού και επικοινωνιακής επιβίωσης εκτυλίσσεται τις τελευταίες ώρες στους διαδρόμους της αμερικανικής εξουσίας. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump, εγκλωβισμένος σε μια γεωπολιτική παγίδα και αντιμέτωπος με το απόλυτο πολιτικό αδιέξοδο, επιχειρεί μια απεγνωσμένη ελιγμό για να γλιτώσει από τον όλεθρο που ο ίδιος πυροδότησε. Η συνάντηση που πραγματοποίησε ο Trump με τους ηγέτες των Haredi Εβραίων την Πέμπτη—η πρώτη τέτοια συγκέντρωση στον Λευκό Οίκο εδώ και δεκαετίες—μόνο τυχαία δεν ήταν. Πίσω από τις χαμογελαστές φωτογραφίες και το τυπικό τελετουργικό, κρυβόταν ένα βαθύ σκοτεινό παρασκήνιο. Η παρουσία των ηγετών των Satmar, οι οποίοι αντιτίθενται στον Σιωνισμό για θρησκευτικούς λόγους, έστειλε ένα ανατριχιαστικό σήμα: Ο Donald Trump φιλοξένησε στο Οβάλ Γραφείο ανθρώπους που διακηρύσσουν ανοιχτά ότι το να είσαι Εβραίος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι Σιωνιστής. Γιατί όμως προέβη σε μια τέτοια κίνηση-σοκ αυτή ακριβώς τη στιγμή; Εξαφανίζουν την «Επική Οργή»! Η απάντηση βρίσκεται στον εφιάλτη που εξελίσσεται στη Μέση Ανατολή και στον καταστροφικό πόλεμο με το Ιράν. Σε μια κίνηση που προκαλεί τεράστια ερωτηματικά και πανικό, το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι η «Επιχείρηση Επική Οργή» ολοκληρώθηκε στις 5 Μαΐου. Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις έλαβαν αυστηρές διαταγές να μην χρησιμοποιούν πλέον αυτόν τον τίτλο, αλλά να τον αντικαταστήσουν με τον απόλυτα ουδέτερο και γραφειοκρατικό όρο: «Επιχειρήσεις στο Εξωτερικό στην Περιοχή Ευθύνης της CENTCOM». Δεν πρόκειται για μια απλή διοικητική αλλαγή. Είναι η απόλυτη υποχώρηση! Το όνομα «Επική Οργή» παρέπεμπε σε μια ολοκληρωτική, επιθετική και σαρωτική στρατιωτική επιχείρηση. Τώρα, η Ουάσινγκτον προσπαθεί έντρομη να υποβαθμίσει τη σύγκρουση σε απλή «υπεράκτια δραστηριότητα». Ο πόλεμος μαίνεται, το αίμα ρέει, αλλά η αμερικανική κυβέρνηση επιχειρεί να νίψει τας χείρας της και να αποστασιοποιηθεί από την ίδια της την πολιτική! Την ίδια ώρα, η γλωσσική μεταστροφή ανώτερων αξιωματούχων, όπως ο J.D. Vance, επιβεβαιώνει ότι ο τρόμος έχει καταλάβει το στρατόπεδο των Ρεπουμπλικάνων. Η κάλπη που «καίει» τους Ρεπουμπλικάνους Γιατί όμως αυτή η ξαφνική πανικόβλητη στροφή; Η απάντηση συμπυκνώνεται σε μία λέξη: Νοέμβριος. Οι κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ πλησιάζουν και ο καταστροφικός πόλεμος με το Ιράν εξελίσσεται στον μεγαλύτερο εφιάλτη για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Οι σύμβουλοι του Donald Trump παρακολουθούν με τρόμο τα οικονομικά στοιχεία να καταρρέουν: Το κόστος ενέργειας εκτοξεύεται, απειλώντας με οικονομική ασφυξία εκατομμύρια νοικοκυριά. Ο πληθωρισμός-φωτιά κάνει την καθημερινότητα των Αμερικανών πολιτών επίγειο κολαστήριο. Πρόσφατη δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos αποκαλύπτει το απόλυτο σοκ: μόλις το 25% των Αμερικανών θεωρεί ότι ο πόλεμος στο Ιράν αξίζει το κόστος! Ο Donald Trump βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα θανατηφόρο πολιτικό αίνιγμα. Η συνέχιση του πολέμου καταστρέφει την οικονομία και τις ελπίδες επανεκλογής, ενώ ο τερματισμός του θα εκληφθεί ως ταπεινωτική ήττα και συντριβή. Μπροστά στον γκρεμό, η στρατηγική του Λευκού Οίκου είναι ξεκάθαρη: αλλαγή της αφήγησης με κάθε κόστος. Ο Donald Trump δεν πρόκειται να παραδεχθεί ότι ο πόλεμος ήταν ένα τεράστιο λάθος. Αντίθετα, προσπαθεί να πλασάρει το προφίλ του ηγέτη που «νίκησε και τερμάτισε τον πόλεμο». Για να πετύχει αυτό το επικίνδυνο αφήγημα: Εξαφανίζει τη λέξη «πόλεμος» από το επίσημο λεξιλόγιο, καταργεί τους επιθετικούς τίτλους επιχειρήσεων και φωτογραφίζεται με αντισιωνιστές Εβραίους για να αποδομήσει το επιχείρημα ότι η αντίθεση στον πόλεμο σημαίνει αντίθεση στους Εβραίους. Επιχειρεί να φιλοτεχνήσει την εικόνα ενός Προέδρου που δεν είναι πολεμοκάπηλος, αλλά ένας στιβαρός διαχειριστής που επιλέγει την ειρήνη όταν πρέπει. Είναι η λεγόμενη «εκλογική έξοδος από τον πόλεμο». Η πικρή αλήθεια: Το αίμα και ο λογαριασμός δεν παραγράφονται! Όσες λέξεις κι αν αλλάξουν στο Πεντάγωνο, όσους ραβίνους κι αν υποδεχθεί στο Οβάλ Γραφείο ο Donald Trump, η ωμή πραγματικότητα δεν κρύβεται. Το κόστος της πολεμικής σύρραξης είναι τρομακτικό και αμείλικτο: η απώλεια αμερικανικών στρατευμάτων, η εφιαλτική απειλή μιας παγκόσμιας σύρραξης, ο πληθωρισμός και η οικονομική αιμορραγία δεν σβήνονται με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Ο Donald Trump δίνει τη μεγαλύτερη μάχη της καριέρας του, όχι στο πεδίο της μάχης, αλλά στο πεδίο των εντυπώσεων. Όμως, την ημέρα των εκλογών, ο Αμερικανός ψηφοφόρος που θα βρεθεί στην κάλπη θα κρατάει τον τελικό λογαριασμό. Και το ερώτημα θα είναι ένα και αμείλικτο: «Ποιος πλήρωσε για αυτόν τον πόλεμο;» Τότε, καμία επικοινωνιακή καταιγίδα δεν θα μπορεί να σώσει τον Λευκό Οίκο από τη λαϊκή ετυμηγορία. .. ΠΕΝΕΝ - Πανελλήνια Ένωση Ναυτών
On This Day in Metal — September 5, 1988 Metallica released …And Justice for All in the UK through Vertigo/Phonogram. Interestingly, an original 1988 U.S. promotional poster also advertised the album as “AVAILABLE FROM SEPT 5th,” even though contemporary U.S. retail reports document the American debut as September 6. Metallica themselves officially recognize September 7, 1988 as the album’s release date — making …And Justice for All one of the more confusing release dates in metal history. Which date do you remember? #Metallica #AndJusticeForAll #MetallicaHistory #MetalHistory #ThisDayInMetal
Σαν σήμερα, το 1966, ο Ελληνικής καταγωγής κομμουνιστής Δημήτρης Τσαφέντας εκτελεί τον ρατσιστή πρωθυπουργό της Νότιας Αφρικής, Χέντρικ Φέρβουρντ Ηταν σαν σήμερα 6 Σεπτέμβρη του 1966 όταν ένας άνδρας Ελληνομοζαμβικιανής καταγωγής (καρπός μιας τυχαίας συνεύρεσης του Χανιώτη ναυτικού Μιχάλη Τσαφέντα ή Τσαφεντάκη και της μοζαμβικανής μιγάδος Αμέλια Γουίλιαμς), ο Δημήτρης Τσαφέντας μένει στην ιστορία επειδή δολοφόνησε μέσα στην βουλή της χώρας, τον ρατσιστή πρωθυπουργός της Νότιας Αφρικής, Χέντρικ Φέρβουρντ, τον επονομαζόμενο και «αρχιτέκτονα του Απαρτχάιντ». Οπως αναφέρει σε ένα σχετικό του κείμενο ο Δημήτρης Ψαρράς στην “ΕφΣυν” όλη η πορεία του Δημήτρη Τσαφέντας αποδεικνύει την βαθιά του πολιτικοποίηση. Συνελήφθη αρκετές φορές στη χώρα καταγωγής του, τη Μοζαμβίκη, από την πορτογαλική αστυνομία με την κατηγορία ότι είχε κομμουνιστική και αντιαποικιοκρατική δράση. Η Πορτογαλική Μυστική Υπηρεσία (PIDE) είχε φάκελό του από το 1938, όταν ήταν 20 ετών, και τον παρακολουθούσε προσεκτικά σε όλο το διάστημα των 12 χρόνων που είχε εξοριστεί από τη Μοζαμβίκη λόγω της πολιτικής του δράσης. Πήρε μέρος στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο με την πλευρά των κομμουνιστών και φυλακίστηκε στην Πορτογαλία για τις φιλοκομμουνιστικές και αντι-αποικιοκρατικές του https://vathikokkino.gr/archives/184618
Issue No. 8 · September 2026 Ceramic workshops, this September. We are running ceramic workshops out of the Naoussa space this September. Whether you have worked with clay before or not, these sessions are designed to be hands-on and unhurried. All details and dates are on the website. Art Therapy Gallery · Paros, Cyclades, Greece art.therapy.paros@gmail.com
Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026
The Psychedelic Warlords (Disappear in Smoke) (1996 Remaster) · Hawkwind Hall of the Mountain Grill ℗ 1996 Parlophone Records Ltd, a Warner Music Group Company Engineer: Andy Morris Engineer: David Hamilton Smith Producer: Doug Bennett Producer: Hawkwind Engineer: Paul Cobbold Engineer: Peter Mew Composer: David Brock
ACCADDE OGGI: il 𝟲 𝘀𝗲𝘁𝘁𝗲𝗺𝗯𝗿𝗲 𝟭𝟵𝟳𝟰 esce per la United Artists “Hall of the Mountain Grill”, quarto album in studio degli Hawkwind, prodotto dalla band, da Roy Thomas Baker e Doug Bennett. #hawkwind #hallofthemountaingrill #roythomasbaker #ThisDayInRock #DougBennett #UnitedArtistsRecords Autostrada per l'inferno
Ό,τι πιο εύστοχο διάβασα για το show στην Τανάγρα από τον τοίχο του Γιώργου Μαργαρίτη Τσίρκο.... Η εκδήλωση ήταν ιδιωτική. Μια εταιρεία οργάνωσε ιδιωτική επίδειξη -με αλμυρό εισιτήριο- προς τέρψη των θεατών. Όπως ένα τσίρκο οργανώνει παράσταση τσίρκου. Όπως ένας παραγωγός οργανώνει μια συναυλία. Όπως..... Η διαφορά είναι ότι σε αυτό το υπερθέαμα το σκηνικό και τους ηθοποιούς τους βάζει το κράτος. Η πολεμική αεροπορία δηλαδή. Δεν γνωρίζω εάν η ΠΑ μπαίνει στον κόπο να διεκδικήσει μερίδιο από τα κέρδη. Τα έξοδα της τουλάχιστον. Εκτός αν η δόξα και οι δημόσιες σχέσεις του κυρίου Δένδια δεν έχουν τιμή. Τα κέρδη του θιασάρχη σε κάθε τσίρκο τα πληρώνουν ενίοτε οι ακροβάτες.... Με τη ζωή τους.... Τα κέρδη της εταιρείας οργάνωσης αεροπορικών επιδείξεων τα πληρώνει η πολεμική αεροπορία .... Με τη ζωή των πιλότων της... Ο κος Δένδιας όμως την διαφήμισή του την έκανε. Merde! Που λένε και οι Γάλλοι.... Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι του ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ / EUROKINISSI Tramite Nelly Katsama
Αντρέα Καμιλλέρι | Σικελία, 06.09.1925 - Ρώμη, 17.07.2019 …«ο αρχηγός της Μαφίας είχε διάφορα πρόσωπα: πότε ήταν ένας καλός και συμβιβαστικός πάτερ φαμίλιας, πότε ένας έξυπνος και ικανός διαμεσολαβητής, πότε ένας αυστηρός δικαστής και συχνά ένας σκληρός εκτελεστής. Πάντως, παρέμενε πάντα ένας αμείλικτος εισπράκτορας φόρων. […] »Διαπιστώνοντας ότι ο νόμος δεν της εναντιωνόταν και ότι ο κόσμος δεν τολμούσε να ξεσηκωθεί, η Μαφία γινόταν ολοένα και πιο αλαζονική. Δεν επρόκειτο πλέον να απαιτεί και να παίρνει χρηματικά ποσά με απειλές, πυροβολώντας, δολοφονώντας, σφάζοντας ζώα και καίγοντας σοδειές. Όχι, πλέον ήθελε να εξουσιάζει τη μοίρα των ανθρώπων»… Αντρέα Καμιλλέρι, «Η “συμμορία” των Σάκκο», μτφρ. Φωτεινή Ζερβού, Εκδόσεις Πατάκη, 2026. Βασισμένη σε πραγματική ιστορία, η «“Συμμορία” των Σάκκο» του μεγάλου Ιταλού Αντρέα Καμιλλέρι μάς μεταφέρει στην αγροτική Σικελία, από το 1850 ως τη δεκαετία του 1920: πέτρες και βοσκοτόπια, η μαγεία της φυστικιάς, εποχικοί εργάτες και σκληρή δουλειά, και ύπνος κάτω από τ’ αστέρια, που γεννά εποχικά άσματα. Το ανύπαρκτο κράτος υποκαθιστά στα πάντα η Μαφία, απροστάτευτοι πολίτες μετατρέπονται σε μοναχικούς δικαστές και αυτόκλητους σωτήρες… Βρείτε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Περισσότερα στο patakis.gr/bkm/14761. Τα βιβλία του Αντρέα Καμιλλέρι κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πατάκη. Τον Οκτώβριο θα κυκλοφορήσει η συλλογή διηγημάτων «Η συνείδηση του Μονταλμπάνο» με περιπέτειες του θρυλικού επιθεωρητή του, σε μετάφραση Φωτεινής Ζερβού. Δείτε περισσότερα: https://www.patakis.gr/person/person-15434/ #camilleri #italy #inmemoriam #νέες_κυκλοφορίες #ekdoseispataki
Ροκάδες σχημάτισαν μια ανθρώπινη ασπίδα γύρω από ένα αυτιστικό αγόρι Οι ροκάδες σχημάτισαν μια ανθρώπινη ασπίδα γύρω από ένα αυτιστικό αγόρι που ούρλιαζε στη μέση του αυτοκινητόδρομου, ενώ όλοι οι άλλοι τον βιντεοσκοπούσαν με τα τηλέφωνά τους. Ο Μαξ, ένα οκτάχρονο αγόρι, πήδηξε από το αυτοκίνητό του κατά τη διάρκεια μιας κρίσης και έτρεξε κατευθείαν στην πολυσύχναστη I-95. Μέσα σε δευτερόλεπτα, δεκάδες αυτοκίνητα σταμάτησαν - όχι για να βοηθήσουν, αλλά για να βιντεοσκοπήσουν το «τρελό παιδί» να χάνει τον έλεγχο στη μέση της κυκλοφορίας υψηλής ταχύτητας. Η μητέρα σε υστερία, κλαίγοντας καθώς προσπαθούσε να φτάσει τον γιο της, ο οποίος κουνιόταν και ούρλιαζε στο πεζοδρόμιο. Τα αυτοκίνητα κορνάριζαν, οι άνθρωποι φώναζαν στους γονείς: «Κρατήστε το παιδί σας!» και «Βγάλτε αυτόν τον ηλίθιο από τον δρόμο!» Και τότε συνέβη - το αναπάντεχο. Δώδεκα ροκάδες διέσχισαν τρεις λωρίδες και περικύκλωσαν το αγόρι σε έναν προστατευτικό κύκλο. Ο αρχηγός τους, ένας τεράστιος άντρας με γκρίζα γενειάδα μέχρι το στήθος, κοίταξε το πλήθος των ανθρώπων που έβγαζαν φωτογραφίες με τα τηλέφωνά τους και είπε πέντε λέξεις που άλλαξαν τα πάντα: «Όποιος βγάλει φωτογραφία το παιδί θα πεθάνει». Τα τηλέφωνα εξαφανίστηκαν αμέσως. Αλλά αυτό που συνέβη στη συνέχεια - αυτό που έκαναν αυτοί οι φαινομενικά απειλητικοί μοτοσικλετιστές για τις επόμενες τρεις ώρες στον αυτοκινητόδρομο - κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει. Ο μοτοσικλετιστής που είχε απειλήσει το πλήθος πλησίασε το παιδί. Αλλά αντί να το αρπάξει ή να του φωνάξει, όπως είχαν κάνει οι άλλοι, έκανε κάτι που μου έκοψε την ανάσα. Ξάπλωσε στην άσφαλτο δίπλα στον Μαξ. Απλώς ξάπλωσε ανάσκελα, περίπου ένα μέτρο μακριά από το αγόρι που ούρλιαζε, και άρχισε να τραγουδάει. Όχι κάποιο τραχύ τραγούδι μοτοσικλετιστή, ούτε ροκ, ούτε ουρλιαχτό - αλλά ένα απαλό, σχεδόν ψιθυριστό, παλιό παιδικό τραγούδι, σαν αυτά που τραγουδούν οι γιαγιάδες πριν τον ύπνο. Η βαθιά, βραχνή φωνή του τον τύλιξε σε μελωδία σαν μια ζεστή κουβέρτα. Και ο αυτοκινητόδρομος, που ήταν τόσο θορυβώδης, με κόρνες και φωνές, σιγά σιγά σιώπησε. Ένας άλλος μοτοσικλετιστής γονάτισε στην άλλη πλευρά, άνοιξε ένα μπουκάλι νερό και το έβαλε σε ασφαλή απόσταση από τον Μαξ. Μια ηλικιωμένη γυναίκα από την ομάδα τους έβγαλε ένα μικρό, παλιο αλλά χαμογελαστό αρκουδάκι από την τσέπη του σακακιού της και το άφησε στον δρόμο, χωρίς να πλησιάσει πολύ. Ο Μαξ έμεινε σιωπηλός για ένα δευτερόλεπτο. Τα μεγάλα, δακρυσμένα μάτια του έπεσαν από το αρκούδακι στον τραγουδιστή και μετά σε εμένα. Έτρεμε, αλλά κάτι είχε αλλάξει: Ο απόλυτος φόβος είχε αντικατασταθεί από προσεκτική περιέργεια. Ο γενειοφόρος μοτοσικλετιστής συνέχισε να ξαπλώνει εκεί. Δεν επέμενε, δεν έσπευσε. Απλώς τραγούδουσε, ανέπνεε και περίμενε. Περίπου πέντε λεπτά αργότερα, ο Μαξ, καθισμένος ακόμα στην άσφαλτο, σέρθηκε αργά προς το μέρος του - σαν κουτάβι που αναζητά καταφύγιο. Όταν έφτασε αρκετά κοντά, ο άντρας άνοιξε το ένα του χέρι, όχι μια αγκαλιά, αλλά μια απλή προσφορά. Ο Μαξ ακούμπησε απαλά το κεφάλι του στον πλατύ ώμο του, σαν να είχε βρει επιτέλους καταφύγιο μετά από μια καταιγίδα. Και έτσι, στη μέση της I-95, ανάμεσα σε δεκάδες σταματημένα αυτοκίνητα και τρομαγμένους οδηγούς, δώδεκα μοτοσικλετιστές κάθισαν γύρω από ένα αγόρι, προστατεύοντάς το με το σώμα τους. Έμειναν εκεί για τρεις ώρες - μέχρι που ο Μαξ ηρέμησε, ήπιε λίγο νερό και συμφώνησε να επιστρέψει στο αυτοκίνητο μαζί μου. Πριν φύγει, ο γενειοφόρος άντρας με κοίταξε και είπε: «Παιδιά σαν κι αυτά δεν χρειάζονται κατακραυγή - χρειάζονται προστασία». Δεν ξέρω τα ονόματά τους και πιθανότατα δεν θα τους ξανασυναντήσω ποτέ. Αλλά κάθε φορά που ακούω τον βρυχηθμό των κινητήρων Harley, η καρδιά μου γεμίζει ευγνωμοσύνη. Μόνο ο Θεός ξέρει ότι μερικές φορές οι άγγελοι έρχονται με μαύρα δερμάτινα μπουφάν, με μακριά γένια και τον βρυχηθμό των κινητήρων—για να σώσουν ζωές. 💕 Αγνωστου ΛΕΥΚΗ ΛΥΚΑΙΝΑ
5 Σεπτέμβρη 2002: “Γεια σας! Είμαι ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ήρθα να παραδοθώ” “Γεια σας! Είμαι ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ήρθα να παραδοθώ” δήλωσε στον εμβρόντητο φρουρό στην είσοδο της ΓΑΔΑ, το μέλος της 17Ν. το μεσημέρι της 5ης Σεπτέμβρη του 2002. “Θα μπορούσα αν ήθελα να έχω διαφύγει και να οικοδομήσω μια άλλη ζωή, μακριά από πράγματα που θα μπορούσαν να με προδίδουν. Ομως κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με την επαναστατική ηθική, τις ιδέες και τη στάση μου ως σήμερα. Δεν μπορούσα να αφήσω συντρόφους, (τον ένα μάλιστα βαριά πληγωμένο), που μαζί αγωνιστήκαμε και μοιραστήκαμε οράματα και διαψεύσεις, ελπίδες και απογοητεύσεις, να είναι όμηροι στα χέρια του εκδικητικού κράτους, ενώ εγώ θα απολάμβανα μια ανέντιμη ελευθερία. Δεν μπορούσα να αφήσω να κατηγορούνται άδικα άνθρωποι που είτε δεν είχαν σχέση, είτε πέρασαν κοντά από την οργάνωση χωρίς να το γνωρίζουν. Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω τη συντρόφισσά μου να υφίσταται τα όσα υφίστατο εξ αιτίας των δικών μου επιλογών και να χρησιμοποιείται σαν μέσο πίεσης εναντίον μου. Αντί για τη σιγουριά της φυγής και της σιωπής, επέλεξα να εμφανιστώ, να αναλάβω τις πολιτικές ευθύνες των επιλογών μου, και να τις υπερασπίσω με όποιο κόστος“, είχε δηλώσει ο Δημήτρης Κουφοντίνας σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία. Και έτσι τους στέρησε τους αλαλαγμούς της σύλληψης και την ηδονή του διασυρμού του. https://vathikokkino.gr/archives/184509
Cari italianisti sardi del cazzo, nel bel mezzo del Mediterraneo c’è una colonia occupata da militari stranieri: si chiama Sardegna. È una terra che non vi appartiene, (bisognerebbe rivedere gli accordi tra massoni) dove muoiono di leucemia tanti militari sardi e tanti abitanti, colpita da un inquinamento silenzioso che continua a mietere vittime nell'indifferenza generale. E ancora perdete tempo a discutere e a sventolare bandiere palestinesi? Non esistono colonie diverse o sofferenze di serie B. Sventoliamo le bandiere sarde: prima si pensi ai problemi di casa nostra, poi a quelli degli altri. La Sardegna vive infatti da decenni una contraddizione profonda: un’isola straordinaria trasformata in un poligono a cielo aperto per forze nazionali e NATO, che concentra sul proprio suolo oltre il 60% dell’intero demanio militare italiano. I nodi irrisolti della questione sarda: Salute e ambiente: Le inchieste giudiziarie sui "veleni di Quirra", Capo Frasca e Teulada hanno evidenziato una presenza inquietante di metalli pesanti e sostanze tossiche, correlate all'aumento di leucemie, linfomi e malformazioni tra chi ha servito nelle basi e tra chi vive nelle aree limitrofe. Servitù e sovranità: Intere porzioni di costa, interno e specchi di mare restano interdette ai cittadini, paralizzando settori chiave come la pesca, l'agricoltura e lo sviluppo turistico locale. Priorità e politica: Il contrasto tra l'attenzione mediatica riservata alle crisi internazionali e il silenzio politico sul dramma sardo alimenta una profonda sensazione di abbandono. Per molti, la tutela della salute della propria gente e il riscatto della propria terra devono venire prima di qualsiasi altra causa geopolitica estera. Domenico Mele libero pensatore Sardo
Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026
Minstrel in the Gallery (Steven Wilson Stereo Remix) · Jethro Tull Minstrel in the Gallery ℗ 2015 Parlophone Records Ltd, a Warner Music Group Company Drums, Percussion: Barriemore Barlow Flute: Ian Anderson Acoustic Guitar: Ian Anderson Producer: Ian Anderson Lead Vocals: Ian Anderson Backing Vocals: Ian Anderson Bass Guitar: Jeffrey Hammond Organ: John Evan Electric Guitar: Martin Barre Engineer: Robin Black Mastering Engineer: Steven Wilson Mixing Engineer: Steven Wilson Writer: Ian Anderson
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)