Πέμπτη 23 Απριλίου 2026
Τετάρτη 22 Απριλίου 2026
Efstràtios Dimitrìu. In arte Demetrio Stratos #22aprile1945 Aprimi le labbra, aprile Dolcemente affinché io canti Apri il cuore Cometa, chiudi la bocca ai poeti Cometa, chiudi la bocca e vattene via Apri gli occhi alla libertà Musa, quell'uom di multiforme ingegno dimmi... Maestro della voce. Ultimo di quegli dei prestati al mondo "…ognuno portava un’esperienza particolare… uno diverso dall’altro… si è cercato di fare una musica stile totale… Io vengo dalla Grecia, uno ha avuto esperienze di musica elettronica a Londra, due vengono dal jazz, uno dalla musica contemporanea… e cerchiamo di fondere… di avere un connubio tra dodecafonia magari e rock, fra rock e musica balcanica, …e frutto di questa esperienza nasce un gruppo che si chiama Area…C’è una continua ricerca sperimentale. Come dice Adorno: in una società tecnologizzata devi usare i mezzi… non posso andare in giro con la chitarra a raccontare le miserie personali…La nostra è una musica di oggi… racconta il pessimismo della strada." Demetrio Stratos: la voce più disumana della storia musicale italiana. Disumana perché oltre l'Uomo. Disumana perché urlo e natura inquieta. Dagli Area a John Cage, da Antonin Artaud a Suonare la voce e Cantare la voce. Demetrio Stratos: una forma di esistere, ribellione, conoscenza interiore e coscienza di avere un ruolo nell'essere al mondo. Simpatizzante degli ultimi e dei perdenti, un uomo capace di ampliare l'orizzonte della sperimentazione vocale andando più avanti di chiunque altro. Ha speso la sua vita Demetrio fino all'ultimo portando se stesso ovunque gli fosse possibile essere Voce ed Esempio. Il vuoto umano e artistico che ha lasciato resta ancora incolmabile. La La classe operaia va in paradiso
DEMETRIO STRATOS Il 22 Aprile 1945 nasceva, ad Alessandria d'Egitto, Efstràtios Dimitrìu, il "maestro della voce". Quella canzone era ed è per lui. Non credete al senno di poi: delle ricerche vocali di Stratos non interessava molto alla gente. Se non fosse morto, sarebbe finito dimenticato. "Uno come me Scarpe bianche come me Abitava le ringhiere a nord della città Cantava come un matto Di notte e di giorno Viveva la sua estate anche d'inverno Di giorno e di notte io Per campare Parlo di stelle, di donne ed ho canzoni da imparare In giro per Milano Sotto un cielo sempre nero Occhi chiari e un’espressione da guerriero Con le nostre facce stanche Un mattino Ci trova insieme a camminare Parli con me Ore ed ore Non nascondi le paure Maestro della voce… solo una canzone Maestro della voce… per cantare dammi una canzone" La classe operaia va in paradiso
Τρίτη 21 Απριλίου 2026
Κυριακή 19 Απριλίου 2026
Να βγούμε από τον βούρκο Αναγκαία μια διαφορετική πορεία για τη χώρα • Ενάντια στον «ρεαλισμό του πολέμου και της υποτέλειας» τον οποίο υπηρετεί το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα • Για ένα κοινωνικό-λαϊκό μπλοκ που θα προασπίζεται ένα σχέδιο εθνικής κυριαρχίας και κοινωνικής αλλαγής Στον Δρόμο που κυκλοφορεί το Σάββατο 18 Απριλίου...
Παρασκευή 17 Απριλίου 2026
Τετάρτη 15 Απριλίου 2026
Τρίτη 14 Απριλίου 2026
Δευτέρα 13 Απριλίου 2026
ART AND MUSIC""be quiet" ＡＮＤ ＥＮＪＯＹ ＴＨＥ ＭＵＳＩＣ！Plus de 348.000 visiteurs sur cette blogspot.Merci de votre fidélitéhttps://morganflag.blogspot.com - FacebookBlogger. Avant Garde Music. Performing Arts. Satire/ Parody.100.000 grazie! a tutti quelli che la sequono...Please Rate and Comment" La musica e` di tutti, musica gratis"''La filosofia e` la musica piu grande.La filosofia e` musica perenne.La musica e` amore di bellezza.Colui che possiede anima musicale potra` amare gli uomini.""Education is second sun for humans''Plato "Le doute est le commencement de la sagesse."Aristote “Be a free thinker, don’t accept everything you hear as truth. Be critical and evaluate what you believe.”— Aristotle "...E` nell` interesse del tiranno di tenere la sua gente in poverta, cosi che non possono permettersi il costo delle armi con cui proteggersi da soli, e che siano cosi occupati dal lavoro quatidiano che non abbiano tempo di pensare a ribellarsi."-Aristotele La musique donne une âme à nos coeurs et des ailes à la pensée. PLATON
Δημήτρης Λέντζος ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος. Ο ΞΕΝΟΣ Τα είχα υπολογίσει όλα σωστά με τάξη και μέτρο έστρωσα το παλιό λευκό τραπεζομάντηλο της μητέρας στο μεγάλο μακρόστενο τραπέζι μέτρησα τις καρέκλες και τα σερβίτσια στη μέση ακριβώς έβαλα το άνθοδοχείο με τις πασχαλιές και το δενδρολίβανο όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο δείπνο σε λίγο ήρθαν όλοι οι καλεσμένοι μου καλοντυμένοι και ευδιάθετοι σέρβιρα με στυλ και με τρόπο τα εξαίσια φαγητά και γέμισα τα ποτήρια με κρασί φρέσκο βαθύ κόκκινο σαν αίμα ταύρου δικής μου παραγωγής το δείπνο αργότερα έτασε στην κορύφωση μετά άρχισαν μουρμουριστά τα πρώτα τραγούδια τότε τα μεσάνυχτα ακριβώς κάποιος κτύπησε την πόρτα άνοιξα ήταν εκείνος ο ξένος ο ακάλεστος με το χρυσό δόντι και το σημάδι στο μάγουλο από ξυραφιά παλιά έφερα καρέκλα και ένα σερβίτσιο δεν έφαγε ούτε ήπιε κάτι έμεινε ώρα σιωπηλός έβγαλε κσι άναψε τσιγάρο και αναστέναξε βαθιά δεν μάθαμε ποτέ από που έρχονταν και που πήγαινε τέτοιαν ώρα ούτε την πατρίδα του και το θεό του μάθαμε χαράματα φόρεσε το παλτό του βγήκε αμίλητος και χάθηκε στη ποταμιά παράξενος τούτος ο ξένος ο ακάλεστος με το χρυσό δόντι τη ξυράφια στο μάγουλο και το πακέτο με τα παλιά τσιγάρα.
Κυριακή 12 Απριλίου 2026
«Μπράβο Χακάν Φιντάν»… Ο Σενέρ Λεβέντ εξευτελίζει τον Τούρκο ΥΠΕΞ Ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ τολμά να σχολιάσει τις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού εξωτερικών , με τρόπο που δεν τολμούν πολλοί δικοί μας αλλά ακόμα και οι «φίλοι και σύμμαχοι μας» στην Ε.Ε, στα ΗΕ και στο ΝΑΤΟ. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που ο δημοσιογράφος μας εκπλήσσει ευχάριστα. Πολεμά εδώ και χρόνια ενάντια στην τουρκική κατοχή στην Κύπρο , με κίνδυνο της ζωής του, αλλά δεν πτοείται. Αξίζει να διαβάσουμε αυτά που γράφει με το γλαφυρό ύφος του: «Μπράβο Χακάν Φιντάν! Προσπαθούμε εδώ και χρόνια να τους το εξηγήσουμε , αλλά δεν τα καταφέρνουμε.. Δεν κατάλαβαν… Δεν θέλησαν να καταλάβουν Τους είπαμε ότι είναι εισβολείς Θύμωσαν Διώξατε , τους είπαμε, τους Ελληνοκύπριους από τη γη, τα σπίτια τους με τη βία των όπλων. Εξοργίστηκαν Διώξατε , τους είπαμε, τους Ελληνοκύπριους και εγκαταστήσατε αυτούς που φέρατε στα σπίτια τους. Δεν έφτασε αυτό τους δώσατε και πλαστούς τίτλους ιδιοκτησίας. Εκνευρίστηκαν Αυτό είναι ληστεία τους είπαμε Μας επιτέθηκαν Και να τώρα , επιτέλους, εσύ μας επιβεβαιώνεις. Μαζί με το Ισραήλ σαν να περιγράφεις και την Τουρκία… Μπράβο! Για πρώτη φορά ένας Τούρκος υπουργός Εξωτερικών έκανε μια σωστή διαπίστωση… Σε συγχαίρω. Κοίτα πόσο ωραία τα είπες: «Εισβάλεις στα εδάφη κάποιου. Δεν περιορίζεσαι μόνο σε αυτό .Αρπάζεις τα σπίτια του, τα γκρεμίζεις, τον πετάς έξω. Μετά φέρνεις κάποιον άλλον τον εγκαθιστάς εκεί , μετά εφευρίσκεις έναν τεχνικό όρο και τον αποκαλείς «έποικο». Αυτό λέγεται ληστεία»…. «Ναι κ. Χακάν Πολύ σωστά Έχετε δίκαιο Αυτό λέγεται ληστεία Είναι ολοφάνερα, η γνωστή μας ληστεία Αυτό λοιπόν έκανε η Τουρκία στην Κύπρο…. Τώρα το κάνει το Ισραήλ.. Δεν έχετε καμία διαφορά. Δεν διαφέρετε και από άλλες πλευρές. Το Ισραήλ σκοτώνει τους Παλαιστίνιους γιατί είναι δήθεν τρομοκράτες. Κι εσείς σκοτώνετε τους Κούρδους επειδή είναι δήθεν τρομοκράτες Ασφαλώς θα συζητήσουμε και αυτό το θέμα , αλλά ας εξετάσουμε πρώτα αυτή τη ληστεία. Εάν το Ισραήλ διώχνει τον Μοχάμεντ, τον Σουλεϊμάν από τα σπίτια τους κι εσείς δεν διώξατε τον Ανδρέα και την Ελένη από τα δικά τους; Δεν κλέψατε τις περιουσίες τους; Δεν τις κλέψατε και τις δώσατε σε άλλους; Οι Στρατηγοί σας δεν μετέφεραν με πλοία τα κλοπιμαία στην Τουρκία; Μίλα κύριε Χακάν.. Το Ισραήλ κατέχει τα εδάφη της Παλαιστίνης , αλλά η Τουρκία δεν κατέχει τα εδάφη της Κύπρου; Εσείς μάλιστα δεν διαπράξατε αυτά μόνο στην Κύπρο, αλλά τα κάνατε και στη Συρία. Αυτά που κάνει το Ισραήλ είναι ληστεία , αυτά που κάνετε εσείς δεν είναι; Πόσο μοιάζετε μεταξύ σας , όπως όλοι οι εισβολείς. Αυτό δεν άλλαξε καθόλου από την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Κι εκείνοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους απελευθερωτές στα εδάφη που καταλάμβαναν. Και θεωρούσαν δικαίωμα τους τη λαφυραγωγία ακόμα και των γυναικών Χαρακτήριζαν ειρηνευτική επιχείρηση την εισβολή που έκαναν Κι εσείς την αποκαλέσατε ειρηνευτική επιχείρηση Αλλά αν πράγματι ήταν μια ειρηνευτική επιχείρηση δεν θα σκότωναν αμάχους, δεν θα έδιωχναν τους ανθρώπους από τις εστίες τους και δεν θα αρπάζατε τις περιουσίες τους σαν κλέφτες. Αποκαλείτε κλέφτες τους Ισραηλινούς , αλλά εσείς συνεχίζετε ακόμα να καταληστεύετε την Κύπρο Πουλάτε σε άλλους τα αγαθά των Ελλήνων Αφού φάγατε και κατάπιατε εσείς τα αγαθά τους Τώρα ξεπουλάτε σε άλλους ό,τι έχει απομείνει. Είναι δική σας η Αμμόχωστος; Δεν είναι Αλλά την πουλάτε υπερηφανευόμενοι Αυτή είναι μια ληστεία κύριε Χακάν Η Κερύνεια είναι ληστεία Η Μόρφου είναι ληστεία Η Καρπασία είναι ληστεία Η Αμμόχωστος είναι ληστεία Δεν κλέψατε ότι περιουσιακό στοιχείο Ελλήνων υπήρχε; Αυτό δεν το λέω μόνο εγώ Το λες κι εσύ Το λες για το Ισράηλ Γιατί δεν βλέπεις το αγκάθι στο μάτι σου Σε ευχαριστώ και πάλι γι αυτό που λες Τόσον καιρό το λέγαμε μόνο εμείς Είναι ληστεία είπαμε Δεν το κατάλαβαν Τώρα το είπες εσύ Ίσως τώρα το καταλάβουν. Σενέρ Λεβέντ Απο Kostas Vlaxos
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥΣ Από όλους τους πραγματικούς ανθρώπους που αποφάσισαν να αφήσουν την βολή τους, τα πλούτη τους, τις στρωμένες ζωές τους και πήγαν να θυσιαστούν για τους απελπισμένους του κόσμου, κανείς δεν πλησίασε την στερεοτυπική εικόνα του Χριστού όσο ο Ερνέστο Γκεβάρα. Ιδίως εκείνο το μοιραίο πρωινό του Οκτωβρίου του 1967, τότε που, οριστικά ανίκητος πια, εκτέθηκε στις κάμερες των φωτογράφων, ξαπλωμένος στα θρανία ενός βολιβιανού σχολείου ενώ οι εκτελεστές του πόζαραν με περηφάνια γύρω από το βασανισμένο άψυχο σώμα του: Ο νεκρός γυμνός Τσε, δίπλα στους ντυμένους φονιάδες του, έμοιαζε φωτεινότερος ακόμη κι από τους Χριστούς του Καραβάτζιο και του Γκρέκο και του Βελάσκεθ. Και πράγματι μια ολόκληρη ήπειρος εδώ και δεκαετίες τον λατρεύει κυριολεκτικά σαν τον Χριστό. Είναι αυτός που ενώ προοριζόταν να γίνει ένας Αργεντίνος μεγαλογιατρός της καλής κοινωνίας, αποφάσισε να αλλάξει τη μοίρα του: Γύρεψε να γίνει επαναστάτης, να πολεμήσει στις ζούγκλες, να αρνηθεί την οποιαδήποτε νίκη και εντέλει να δολοφονηθεί στα 39 του χρόνια ως απομονωμένος αντάρτης στα βουνά της Βολιβίας. Κι έτσι κατέληξε ο αληθινός φραγγελωμένος, βασανισμένος και εσταυρωμένος Ιησούς των ανθρώπων του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Να τι ήταν ο Ερνέστο Γκεβάρα: Αυτός, που με δική του απόφαση, πεθαίνει για τους απελπισμένους - για εκείνους που δεν τους αναλογεί καμία ανάσταση. Θανάσης Τριαρίδης, Μεγάλο Σάββατο του 2026 ~ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ (ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΒΡΑΔΥ) Ούτε Θεός, ούτε Χριστός, ούτε Ανασταση, φυσικά, ούτε μετά θάνατον ζωή, μονάχα οι βομβαρδισμένοι, οι σφαγμένοι, οι πνιγμένοι, όσοι πεινούν, όσοι διψούν, όσοι αδικούνται. Οι απελπισμένοι που δεν τους αναλογεί καμία ανάσταση. [Από το βιβλίο "Ποιήματα ενάντια στην κυβέρνηση".]
Δημήτρης Λέντζος ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος. ΣΤΗ ΣΚΑΛΑ Ανέβαινα κάθε μέρα τη μεγάλη σκάλα με τα μαρμάρινα σκαλιά - ένα σκαλί τη φορά - ωστόσο το βράδυ κατάλαβα ότι η σκάλα μεγάλωνε το ίδιο κατά ένα σκαλί μπροστά και πίσω επέμεινα όμως και συνέχισα το ίδιο κάθε αυγή θα φτάσω έλεγα εκεί στο μεγάλο κεφαλόσκαλο να ιδώ τον ορίζοντα και τη μεγάλη θάλασσα μάταια όμως δοκίμασα κι άλλους τρόπους ανάβασης που με συμβούλεψαν οι άλλοι - δύο βήματα πίσω κι ένα μπροστά - τα αποτελέσματα ήταν ίδια και έμεινα δια παντός στη μέση της μεγάλης σκάλας με τις θολές ανταύγειες εκείνου του ορίζοντα με τους ασκεπείς ανέμους και τις νεροτριβές της θάλασσας τώρα γέρος πια ταμένος στο μέγα θαύμα ανεβαίνω μπουσουλώντας σαν μωρό με δυσκολία μεγάλη ελπίζοντας ακόμη να φτάσω ψηλά εκεί στο ατελεύτητο τέρμα.
Μονοι τους τα λενε πλεον.Οσοι τελοσπαντων εχουν μεινει να κουβαλανε λιγο μυαλο εκει κατω. Και ξερουν και παρα πολυ καλα αυτο το δεκα τακατο που εχει απομεινει με μυαλο εκει κατω,οτι θα το πληρωσει ολη η φυλη τους παρα πολυ ακριβα αυτο το εγκλημα κατα της ανθρωποτητας που διεπραξαν. Η Παραφροσύνη μιας Κοινωνίας του Tom Zandman "Χρόνια μετά από σήμερα, όταν θα ρωτούν πώς μπόρεσαν να συμβούν όλα αυτά, πείτε τους ότι μια ολόκληρη κοινωνία είχε απλώς τρελαθεί. Γράφω αυτά τα λόγια από το Ισραήλ, στις 10 Απριλίου 2026, 1:00 π.μ., από το σπίτι μου στη Γιάφα. Ζω στην καρδιά μιας ασυγκράτητης, μαινόμενης πολεμικής μηχανής που κάποτε ήταν, ίσως, ένα κράτος. Εδώ κατοικώ, μέσα σε αυτή την κρεατομηχανή για ανθρώπινη σάρκα. Γεννήθηκα εδώ. Αυτό είναι το σπίτι μου. Όταν θα ρωτούν πώς συνέβη, πείτε τους ότι **θέλαμε αυτόν τον πόλεμο**. Εκείνοι που ζουν έξω από την κρεατομηχανή δεν μπορούν να καταλάβουν – αλλά εμείς τον περιμέναμε. Με έναν ανατριχιαστικό ενθουσιασμό, περιμέναμε να ξεσπάσει ο πόλεμος και να τυλίξει τη Μέση Ανατολή στις φλόγες. Ο πόλεμος με το Ιράν ήταν μια απαγορευμένη, μεθυστική φαντασίωση. Γενιές υπουργών Άμυνας υπόσχονταν να «στείλουν τον Λίβανο πίσω στην Εποχή του Λίθου»· ένα ολόκληρο έθνος ορκιζόταν ότι «η Γάζα πρέπει να ισοπεδωθεί». Τις νύχτες ονειρευόμασταν να αδειάσουμε τη Δυτική Όχθη και προσευχόμασταν να βρεθούμε επιτέλους σε εκείνη την απελπιστική θέση όπου θα μπορούσαμε να πούμε στους εαυτούς μας ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή, ότι είχε έρθει η **Ώρα του Ατόμου**. Μια ολόκληρη κοινωνία που έχασε τα λογικά της: οπλισμένη μέχρι τα δόντια, να σκορπά φωτιά και θειάφι παντού, ενώ ταυτόχρονα διακηρύσσει το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα και φιμώνει βίαια οποιονδήποτε επισημαίνει τα εγκλήματα και τις αμαρτίες της. Απαγγέλλοντας μέρα-νύχτα, σαν δαιμονισμένη, ότι όλοι γύρω μας πασχίζουν αδιάκοπα να μας εξοντώσουν μέχρι τον τελευταίο, χωρίς να έχουν άλλες επιθυμίες ή προσδοκίες – και ότι, επομένως, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να τους σκοτώσουμε εμείς πρώτοι. **Αυτοάμυνα.** Μια ολόκληρη κοινωνία ειλικρινά και πραγματικά πεπεισμένη ότι οποιαδήποτε κοντινή απειλή, μικρή ή μεγάλη, πραγματική ή φανταστική, επικείμενη ή δυνητική, αποτελεί λευκή επιταγή για την ολοκληρωτική εκμηδένιση των πάντων γύρω της: χωριών, πόλεων ή ολόκληρων κρατών, και των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτά. Δεν ήταν η 7η Οκτωβρίου, η Χεζμπολάχ στα σύνορα ή το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Αυτά είναι ψέματα που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν το ιερό δικαίωμα στην καταστροφή. Εμείς δεν «πολεμάμε». Ένας στρατός δεν πολεμά νοσοκομεία ή ασθενοφόρα, σχολεία ή δημοσιογράφους, ή τις υποδομές ενέργειας και ύδρευσης που συντηρούν εκατομμύρια ανθρώπους. Εμείς καταστρέφουμε – και ισχυριζόμαστε ότι αν η κρεατομηχανή σταματούσε ποτέ, έστω και για μια στιγμή, θα ήμασταν όλοι νεκροί. Όταν θα ρωτούν πώς συνέβη, πείτε τους ότι ζητωκραυγάζαμε για την πυρίτιδα. Συγκρουόμασταν ακατάπαυστα για την ηγεσία μας, αλλά χειροκροτούσαμε σαν ένας άνθρωπος τα μαχητικά αεροσκάφη, τα τανκς, τα πολεμικά πλοία. Λατρέψαμε το σίδερο και το τσιμέντο και ανυψώσαμε τους στρατιώτες στο αξίωμα των αγίων. **Ο στρατός ήταν Θεός.** Ο πόλεμος έδινε τάξη στον κόσμο, σκοπό στα πράγματα, νόημα στη ζωή. Έδινε νόημα και στον θάνατο. Πείτε τους ότι θέλαμε αυτόν τον πόλεμο. Τον περιμέναμε, και μόλις ξέσπασε, τον στηρίξαμε μέχρι τέλους. Ούτε μια φορά δεν τον αμφισβητήσαμε, δεν σταματήσαμε να δούμε τι είχαμε κάνει, δεν αποστρέψαμε το βλέμμα από το αίμα στα χέρια μας, δεν αναλογιστήκαμε πού οδηγεί αυτός ο δρόμος, ούτε αναρωτηθήκαμε αν υπήρχε ποτέ άλλο μονοπάτι. Η ζωή στο Ισραήλ γινόταν ολοένα και χειρότερη, όλο και πιο αβάσταχτη – και το μάθημα που βγάλαμε ήταν ότι προφανώς δεν είχαμε ασκήσει αρκετή βία. Ότι ήμασταν πολύ μαλακοί, πολύ ευγενικοί, πολύ φιλεύσπλαχνοι. Ότι προφανώς δεν είχαμε καταστρέψει αρκετά, και ότι την επόμενη φορά, είθε να έρθει σύντομα, θα καταστρέφαμε στο επταπλάσιο. Χάσαμε τη μάχη ενάντια στο Ιράν. Δεν πειράζει. Το κρέας αλέστηκε, και αυτό είναι που μετράει. Ξεσπάσαμε την εκδίκηση για αυτή την ήττα στον λαό του Λιβάνου. Κι άλλο κρέας. Κομμάτια από τη σάρκα της Δυτικής Όχθης, καλά αλεσμένα. Οι τροχοί της μηχανής ετοιμάζονται ξανά να καταπιούν για άλλη μια φορά τα ερείπια της Γάζας που ακόμα καπνίζουν. Δεν έχουμε αλέσει αρκετό κρέας ακόμα. Ποτέ δεν είναι αρκετό. Δεν ξέρω πώς τελειώνει όλο αυτό. Δεν ξέρω αν και πότε θα έρθει ο λογαριασμός, και δεν ξέρω αν θα ξυπνήσουμε ποτέ από αυτή την παραφροσύνη για να δούμε τι κάναμε γι' αυτό που πραγματικά ήταν. Δεν ξέρω αν θα αναρωτηθούμε ποτέ πώς μπόρεσε να συμβεί, αλλά ξέρω ότι άλλοι θα το κάνουν – και σε αυτούς λέω ότι αυτό συμβαίνει όταν μια ολόκληρη κοινωνία βυθίζεται στην τρέλα. Θα προσπαθήσω να αντέξω όσο περισσότερο μπορώ εδώ μέσα, στην καρδιά αυτής της μηχανής του θανάτου, και να την κατονομάσω. Να περιγράψω τα πράγματα όπως φαίνονται από μέσα. Ίσως αυτό βοηθήσει στην αποτροπή παρόμοιων φρικαλεοτήτων στο μέλλον. Οι φρίκες του παρόντος δεν σταματούν πια. Προς το παρόν, είμαι εδώ." **Τομ Ζάντμαν, Ισραηλινός πολίτης** Απο Tassos Gian
Σάββατο 11 Απριλίου 2026
ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Δούλευε χρόνια στην αγορά ως κρεοπώλης πήρε μια κατσικίσια συκωταριά την τύλιξε με μαστοριά όπως χρόνια τώρα έμαθε στις συναλλαγές της σάρκας δεν είχε σφάξει όμως ποτέ και τη μυρωδιά του κρέατος μισούσε ήταν πια σχεδόν γέρος κατέβασε τα ρολά και έσκυψε να κλειδώσει τις κλειδαριές ένας πόνος οξύς τον έπιασε στη μέση από τα βάρη των μεγάλων μεταφορών τους κρέατος ύστερα αφού περιποιήθηκε λίγο τα μαλλιά του έφτασε στο πορνείο της οδού Σοφοκλέους λίγο πιο κάτω από το Χρηματιστήριο των Αξιών «άξιος ο λόγος σου επί ματαίω» είπε και ανέβηκε τα σκαλιά με τον ασβέστη και τους σάπιους τενεκέδες με τις μολόχες και τους εσπερινούς άνοιξε την ξύλινη πόρτα και μπήκε στο φυματικό δωμάτιο με τους ευκάλυπτους και τις μαργαρίτες «καλώς τον» είπε εκείνη η Κωνσταντίνα από την περιοχή των Καλαβρύτων κουρασμένη κι αυτή από των Ερώτων τη βία και τον κάματο «σήμερα δεν δουλεύω» του είπε «πενθώ θέλω να με πας αγκαζέ στην περιφορά του Επιταφίου». Δημήτρης Λέντζος (Από την ποιητική συλλογή «Μαύρη παπαρούνα» εκδόσεις Μετρονόμος, 2017) #Metronomos #MetronomosBooks
Παρασκευή 10 Απριλίου 2026
Το Πεντάγωνο ΑΠΕΙΛΕΙ τον Πάπα, απαιτώντας να στηρίξει τον Τραμπ. Ο Πάπας στη συνέχεια ΑΚΥΡΩΝΕΙ το ταξίδι του στις ΗΠΑ. Μια συγκλονιστική αναφορά αποκάλυψε ότι ένας διπλωμάτης του Βατικανού κλήθηκε στο Πεντάγωνο και δέχθηκε αυτό που οι παρευρισκόμενοι χαρακτήρισαν ως μια πικρή επίπληξη, απαιτώντας στήριξη προς τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο καρδινάλιος Κριστόφ Πιερ κλήθηκε σε συνάντηση όπου αξιωματούχοι προειδοποίησαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να κάνουν «ό,τι θέλουν» και ότι ο Πάπας Λέων καλύτερα να πάρει το μέρος τους. Ένας αξιωματούχος προχώρησε ακόμη περισσότερο, επικαλούμενος την Παποσύνη της Αβινιόν, όταν η στρατιωτική δύναμη χρησιμοποιήθηκε για να κυριαρχήσει πάνω στην Εκκλησία. Το Βατικανό εξέλαβε την αναφορά στην Αβινιόν ως άμεση απειλή. Νέα επιβεβαίωση δείχνει ότι η συνάντηση πράγματι πραγματοποιήθηκε και ο Πάπας Λέων έχει πλέον αναβάλει τα σχέδιά του να επισκεφθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τζέι Ντι Βανς ρωτήθηκε σχετικά με την αναφορά και αρχικά ισχυρίστηκε ότι δεν αναγνώριζε καν τον Πιερ. Τζέι Ντι Βανς: Δεν ήξερα ποιος ήταν αυτός Δημοσιογράφος: Ήταν ο πρέσβης της Αγίας Έδρας Τζέι Ντι Βανς: Α, εντάξει, εντάξει, τον έχω συναντήσει στο παρελθόν… Δεν έχω δει αυτή την αναφορά… Δεν πρόκειται να σχολιάσω. Ο Λέων δεν έχει υποχωρήσει. «Ο Ιησούς είναι ο Βασιλιάς της Ειρήνης, που απορρίπτει τον πόλεμο, τον οποίο κανείς δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για να δικαιολογήσει τον πόλεμο», δήλωσε ο Λέων σε ομιλία της Κυριακής των Βαΐων στις 29 Μαρτίου, μιάμιση εβδομάδα πριν επιτευχθεί εκεχειρία. «Δεν ακούει τις προσευχές εκείνων που διεξάγουν πόλεμο, αλλά τις απορρίπτει.» Συγχαρητήρια στον Πάπα Λέοντα που παίρνει θέση, σε σχέση με τους δικούς μας Ιεράρχες που είναι μπουκωμένοι με χρήμα και δεν μπορούν να μιλήσουν. #κυπρος #ελλαδα #εκκλησια Αυτόφωρο
“L'ignoranza e l'oscurantismo non hanno mai prodotto altro che masse di schiavi al servizio della tirannia.” IL 10 APRILE 1919 VENIVA ASSASSINATO EMILIANO ZAPATA. Nel 1919, il giorno 10 aprile, mentre la guerra civile era ripresa senza sosta, Zapata venne attirato in un imboscata e ucciso da sicari governativi. Il suo omicidio, lungi dal decretarne l’oblio, ne aumentò a dismisura la fama. Molti di quei contadini che aveva guidato nella lotta si rifiutarono di crederlo morto e in tanti giurarono di averlo visto cavalcare ancora nel buio della notte messicana. Quando Emiliano Zapata aveva solo 9 anni assistette alla violenza che i proprietari terrieri messicani scatenavano contro le famiglie dei contadini. Suo padre, un povero campesino, gli disse che nessuno poteva farci nulla. Il bambino ripose: “quando crescerò gli restituirò tutto.” E fu fedele alle sue parole. In quel Messico, a cavallo tra '800 e '900, più del 90% dei terreni erano nella mani di pochi latifondisti mentre i braccianti e i piccoli contadini facevano la fame. E se provavano a lamentarsi arrivavano i rurales, i gendarmi a cavallo, che reprimevano nel sangue ogni minima rivendicazione. Furono proprio i rurales ad arrestare Emiliano, sedicenne ed orfano di entrambi i genitori, per la prima volta nel 1897. Evaso, fu costretto ad abbandonare casa e famiglia. Dopo alcuni anni di esilio tornò nella sua città natale, Anenecuilco, dove venne eletto calpuleque (sindaco). Nel 1910 si oppose al candidato governatore sostenuto dagli agrari e iniziò a promuovere l’occupazione delle terre alla testa dei contadini della regione. Il governo, una dittatura militare guidata dal generale Porfirio Diaz, lo bollò come bandito. Così Emiliano decise di prendere le armi. Iniziava la Rivoluzione Messicana. Pancho Villa al Nord e Zapata al Sud strinsero d’assedio il “trono” di Diaz, contribuendo con la loro guerriglia senza tregua alla sua deposizione. Il nuovo governo, presieduto da Francisco Madero, inizialmente appoggiato dai rivoluzionari, tradì le speranze legate alla promulgazione dell'agognata riforma agraria. E così Zapata, dopo aver rifiutato la tenuta e il vitalizio che gli vennero offerti, tornò a combattere. “La terra appartiene a chi la lavora con le mani” era il concetto alla base del Piano di Ayala, un progetto di espropriazione delle terre padronali a favore dei poveri campesini da lui promosso. Intanto, mentre la lotta nel sud del Messico diventava sempre più violenta e le fila degli zapatisti si ingrossavano fino a comprendere quasi 30.000 uomini, il generale Huerta depose ed uccise Madero. Ma la sua sarà una breve dittatura. Nel 1914, dopo tre anni di guerra civile Zapata e Villa, nuovamente alleati, entrarono a città del Messico. Qui Emiliano rifiutò la poltrona presidenziale, preferendo tornare tra la sua gente per organizzare la “comune di Morelos”, un esperimento unico di democrazia diretta e redistribuzione delle terre.
Πέμπτη 9 Απριλίου 2026
Gli italiani Nicola Sacco e Bartolomeo Vanzetti furono condannati a morte nonostante le prove che li scagionavano il 9 aprile 1927 e uccisi sulla sedia elettrica il 23 agosto 1927, nel penitenziario del Massachussetts (Usa). Questa è l’ultima lettera che Nicola Sacco scrisse al figlio Dante nei giorni precedenti l’esecuzione. Il figlio la potrà ricevere solo molto tempo dopo. Mio carissimo figlio e compagno, … Sin dal giorno che ti vidi per l’ultima volta ho sempre avuto idea di scriverti questa lettera: ma la durata del mio digiuno e il pensiero di non potermi esprimere come era mio desiderio, mi hanno fatto attendere fino ad oggi. Non avrei mai pensato che il nostro inseparabile amore potesse così tragicamente finire ! …. Ma questi sette anni di dolore mi dicono che ciò è stato reso possibile. Però questa nostra separazione forzata non ha cambiato di un atomo il nostro affetto che rimane più saldo e più vivo che mai. Anzi, se ciò è possibile, si è ingigantito ancor più. Molto abbiamo sofferto durante il nostro lungo calvario. Noi protestiamo oggi, come protestammo ieri e protesteremo sempre per la nostra libertà. Se cessai il mio sciopero della fame, lo feci perché in me non era rimasta ormai alcuna ombra di vita ed io scelsi quella forma di protesta per reclamare la vita e non la morte, il mio sacrificio era animato dal desiderio vivissimo che vi era in me, per ritornare a stringere tra le mie braccia la tua piccola cara sorellina Ines, tua madre, te e tutti i miei cari amici e compagni di vita, non di morte. Perciò, figlio, la vita di oggi torna calma e tranquilla a rianimare il mio povero corpo, se pure lo spirito rimane senza orizzonte e sempre sperduto tra tetre, nere visioni di morte. Ricordati anche di ciò figlio mio. Non dimenticarti giammai, Dante, ogni qualvolta nella vita sarai felice, di non essere egoista: dividi sempre le tue gioie con quelli più infelici, più poveri e più deboli di te e non essere mai sordo verso coloro che domandano soccorso. Aiuta i perseguitati e le vittime perché essi saranno i tuoi migliori amici, essi sono i compagni che lottano e cadono, come tuo padre e Bartolomeo lottarono e oggi cadono per aver reclamati felicità e libertà per tutte le povere cenciose folle del lavoro. In questa lotta per la vita tu troverai gioia e soddisfazione e sarai amato dai tuoi simili. Continuamente pensavo a te, Dante mio, nei tristi giorni trascorsi nella cella di morte, il canto, le tenere voci dei bimbi che giungevano fino a me dal vicino giardino di giuoco ove vi era la vita e la gioia spensierata -a soli pochi passi di distanza dalle mura che serrano in una atroce agonia tre anime in pena!… Tutto ciò mi faceva pensare a te e ad Ines insistentemente, e vi desideravo tanto, oh, tanto. figli miei!… Ma poi pensai che fu meglio che tu non fossi venuto a vedermi in quel giorni, perché nella cella di morte ti saresti trovato al cospetto del quadro spaventoso di tre uomini in agonia, in attesa di essere uccisi, e tale tragica visione non so quale effetto avrebbe potuto produrre nella tua mente, e quale influenza avrebbe potuto avere nel futuro. D’altra parte, se tu non fossi un ragazzo troppo sensibile una tale visione avrebbe potuto esserti utile in un futuro domani, quando tu avresti potuto ricordarla per dire al mondo tutta la vergogna di questo secolo che è racchiusa in questa crudele forma di persecuzione e di morte infame. Si, Dante mio, essi potranno ben crocifiggere i nostri corpi come già fanno da sette anni: ma essi non potranno mai distruggere le nostre Idee che rimarranno ancora più belle per le future generazioni a venire. Dante, per una volta ancora ti esorto ad essere buono ed amare con tutto il tuo affetto tua madre in questi tristi giorni: ed io sono sicuro che con tutte le tue cure e tutto il tuo affetto ella si sentirà meno infelice. E non dimenticare di conservare un poco del tuo amore per me, figlio, perché io ti amo tanto, tanto… I migliori miei fraterni saluti per tutti i buoni amici e compagni, baci affettuosi per la piccola Ines e per la mamma, e a te un abbraccio di cuore dal tuo padre e compagno. Nicola Sacco La classe operaia va in paradiso
Τετάρτη 8 Απριλίου 2026
Τρίτη 7 Απριλίου 2026
Suite: Judy Blue Eyes (Live) · Crosby, Stills, Nash & Young 4 Way Street ℗ 1992 Atlantic Recording Corporation for the United States and WEA International for the world outside of the United States Engineer: Bill Halverson Bass Guitar: Calvin Samuels Guitar, Vocals: David Crosby Producer: David Crosby Guitar, Organ, Piano, Vocals: Graham Nash Producer: Graham Nash Remastering Engineer: Joe Gastwirt Drums: Johnny Barbata Guitar, Vocals: Neil Young Producer: Neil Young Guitar, Organ, Piano, Vocals: Stephen Stills Producer: Stephen Stills Writer: Stephen Stills
ACCADDE OGGI: il 𝟳 𝗮𝗽𝗿𝗶𝗹𝗲 𝟭𝟵𝟳𝟴 esce per la Warner Bros. Records "The Last Waltz", secondo album dal vivo della Band e colonna sonora dell'omonimo film diretto da Martin Scorsese. Prodotto da Robbie Robertson. #theband #thelastwaltz #thisdayinrock #warnerbrosrecords #RobbieRobertson #MartinScorsese Autostrada per l'inferno
Δευτέρα 6 Απριλίου 2026
Κυριακή 5 Απριλίου 2026
Former CIA agent John Kiriakou says the JFK files will never be released because "they point directly at Israel." He said in an interview: "About a year ago, I said, thank God that the President finally released the remaining documents. And he said, no, he didn't. I said, yeah, he did. He was compelled by law. Congress passed a law twice demanding, compelling the President to release all documents related to the Kennedy assassination. He said, there are 10,000 documents that are never going to be released. And I said, why? And he said, because every single one of them points directly at Israel. He says that the Israelis were so angry that, A, John Kennedy wouldn't give them nuclear technology, but more importantly, B, he was actively trying to disrupt the Israelis from acquiring nuclear technology, and they decided they had to take him out." Interviewer: "John, why is it that Israel seems to have this much say over the American government? I mean, I don't get it." John: "I mean. No, I. I don't either. I mean, they're a small little country. Why do they have this kind of power and control? Is it. I don't know. I don't get it. They genuinely believe that it is them against the world, and if they are not among the strongest powers in the world, they're going to end up floating in the Mediterranean. And so they made a strategic decision in the middle 1950s that they were going to have as much of an impact in American elections as they possibly could. AIPAC, the American Israel Public Affairs Committee, was created in the 1950s as a domestic lobbying organization supporting Israeli foreign policy goals. Every country has lobbyists in Washington. There's nothing unusual about that. What's unusual about it, though? Well, there are several things. Number one, AIPAC is the only one of these organizations that does not have to register as a foreign agent. Why? I don't know why. They're clearly working on behalf of Israel, but they pretend that they're not. And so they don't have to register as foreign agents. More importantly, they really started focusing on fundraising for American elections in the late 1960s, and then they were successful in getting President Nixon in 1969 to guarantee Israeli national security. We had never said that before, beginning with Harry Truman. You know, Harry Truman said that his role in the creation of the state of Israel made him, quote, a damn fool, that he was a damn fool for creating that country. And he said it was the biggest regret of his presidency because it spun out of control almost immediately."
Αντικρίζετε την επιβλητική παρουσία ενός αρχαϊκού Έλληνα οπλίτη σε αυτή τη δεξιοτεχνική ιστορική αναπαράσταση. Αυτός ο επίλεκτος πολεμιστής προστατεύεται από έναν χάλκινο μυώδη θώρακα, σμιλεμένο ώστε να αποδίδει την ανθρώπινη ανατομία, και από ένα φοβερό κράνος κορινθιακού τύπου, διακοσμημένο με εντυπωσιακό λοφίο και κέρατα. Φοράει έναν μανδύα από δέρμα λεοπάρδαλης που δηλώνει ηρωικό status, και φέρει το θρυλικό καμπύλο ξίφος κόπις, καθώς και μια ασπίδα που φέρει τη φοβερή Γοργόνεια, ικανή να παραλύει τους εχθρούς από τρόμο. Κάθε λεπτομέρεια αυτής της πανοπλίας αποτυπώνει τη δύναμη και την καλλιτεχνία των υπερασπιστών της αρχαίας Ελλάδας κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Witness the imposing presence of an Archaic Greek hoplite in this masterful historical reconstruction. This elite warrior is protected by a bronze muscle cuirass sculpted to reflect the human physique and a formidable Corinthian-style helmet adorned with a striking crest and horns. Draped in a leopard skin mantle that signals heroic status, he carries the legendary curved kopis blade and a shield bearing the fearsome Gorgoneion to paralyze his enemies with terror. Every detail of this panoply captures the power and artistry of the defenders of ancient Greece during the 6th century BC. Ancient Greek Civilization - Αρχαία Ελλάς
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)