Τρίτη 7 Ιουλίου 2026
Down on the Street · The Stooges Funhouse ℗ 1970 Elektra/Asylum Records Vocals: The Stooges Engineer: Brian Ross-Myring Bass Guitar: Dave Alexander Producer: Don Gallucci Vocals: Iggy Pop Guitar: Ron Asheton Drums: Scott Asheton Tenor Saxophone: Steven Mackay Writer: Dave Alexander Writer: James Osterberg Jr. Writer: Ron Asheton Writer: Scott Asheton Composer, Writer: The Stooges
Titel: Intro: Over The Rainbow / Kill The King (Live 1976) Artist: Rainbow Album: On Stage. Released: 1977 Label: Polydor Genre: Rock Style: Hard Rock Musicians: Ritchie Blackmore: Guitar Ronnie James Dio: Vocals Cozy Powell: Drums Jimmy Bain: Bass Tony Carey: Keyboards ==================================================================== Photo credits from the beginning of the video: Spirograph Nebula, NASA/ESA and The Hubble Heritage Team STScI/AURA. ====================================================================
Δεν έχει βήματα... Είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα, που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται. Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το, «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό, που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών, που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων. Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα, ει μη μόνον, ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής: Παίξε Χρήστο, το μπουζούκι, ρίξε μια γλυκιά πενιά, σαν γεμίσω το κεφάλι, γύρνα το στη ζεϊμπεκιά. (Τσέτσης) Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του. Αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο, ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση. Γι' αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο, ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα, δεξιά κι αριστερά. Βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα, είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας. Εκεί, που και ο τραγουδιστής ανασαίνει. Ο σωστός, χορεύει άπαξ. Δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο, είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα, με τη μία... (Πηγή: Αντικλείδι/ Απόσπασμα από άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου στα ΝΕΑ, 2002) 📸: Henri Cartier-Bresson Μελτέμια του Νου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)