The Psychedelic Warlords (Disappear in Smoke) (1996 Remaster) · Hawkwind Hall of the Mountain Grill ℗ 1996 Parlophone Records Ltd, a Warner Music Group Company Engineer: Andy Morris Engineer: David Hamilton Smith Producer: Doug Bennett Producer: Hawkwind Engineer: Paul Cobbold Engineer: Peter Mew Composer: David Brock

ACCADDE OGGI: il 𝟲 𝘀𝗲𝘁𝘁𝗲𝗺𝗯𝗿𝗲 𝟭𝟵𝟳𝟰 esce per la United Artists “Hall of the Mountain Grill”, quarto album in studio degli Hawkwind, prodotto dalla band, da Roy Thomas Baker e Doug Bennett. #hawkwind #hallofthemountaingrill #roythomasbaker #ThisDayInRock #DougBennett #UnitedArtistsRecords Autostrada per l'inferno

"Η αστική απορρόφηση είναι μέγας κίνδυνος να ενσωματώσει στο κατεστημένο όσους ασκούν εξουσία και εθίζονται στα προνόμια τους" Ανδρέας Παπανδρέου

Ό,τι πιο εύστοχο διάβασα για το show στην Τανάγρα από τον τοίχο του Γιώργου Μαργαρίτη Τσίρκο.... Η εκδήλωση ήταν ιδιωτική. Μια εταιρεία οργάνωσε ιδιωτική επίδειξη -με αλμυρό εισιτήριο- προς τέρψη των θεατών. Όπως ένα τσίρκο οργανώνει παράσταση τσίρκου. Όπως ένας παραγωγός οργανώνει μια συναυλία. Όπως..... Η διαφορά είναι ότι σε αυτό το υπερθέαμα το σκηνικό και τους ηθοποιούς τους βάζει το κράτος. Η πολεμική αεροπορία δηλαδή. Δεν γνωρίζω εάν η ΠΑ μπαίνει στον κόπο να διεκδικήσει μερίδιο από τα κέρδη. Τα έξοδα της τουλάχιστον. Εκτός αν η δόξα και οι δημόσιες σχέσεις του κυρίου Δένδια δεν έχουν τιμή. Τα κέρδη του θιασάρχη σε κάθε τσίρκο τα πληρώνουν ενίοτε οι ακροβάτες.... Με τη ζωή τους.... Τα κέρδη της εταιρείας οργάνωσης αεροπορικών επιδείξεων τα πληρώνει η πολεμική αεροπορία .... Με τη ζωή των πιλότων της... Ο κος Δένδιας όμως την διαφήμισή του την έκανε. Merde! Που λένε και οι Γάλλοι.... Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι του ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ / EUROKINISSI Tramite Nelly Katsama

Αντρέα Καμιλλέρι | Σικελία, 06.09.1925 - Ρώμη, 17.07.2019 …«ο αρχηγός της Μαφίας είχε διάφορα πρόσωπα: πότε ήταν ένας καλός και συμβιβαστικός πάτερ φαμίλιας, πότε ένας έξυπνος και ικανός διαμεσολαβητής, πότε ένας αυστηρός δικαστής και συχνά ένας σκληρός εκτελεστής. Πάντως, παρέμενε πάντα ένας αμείλικτος εισπράκτορας φόρων. […] »Διαπιστώνοντας ότι ο νόμος δεν της εναντιωνόταν και ότι ο κόσμος δεν τολμούσε να ξεσηκωθεί, η Μαφία γινόταν ολοένα και πιο αλαζονική. Δεν επρόκειτο πλέον να απαιτεί και να παίρνει χρηματικά ποσά με απειλές, πυροβολώντας, δολοφονώντας, σφάζοντας ζώα και καίγοντας σοδειές. Όχι, πλέον ήθελε να εξουσιάζει τη μοίρα των ανθρώπων»… Αντρέα Καμιλλέρι, «Η “συμμορία” των Σάκκο», μτφρ. Φωτεινή Ζερβού, Εκδόσεις Πατάκη, 2026. Βασισμένη σε πραγματική ιστορία, η «“Συμμορία” των Σάκκο» του μεγάλου Ιταλού Αντρέα Καμιλλέρι μάς μεταφέρει στην αγροτική Σικελία, από το 1850 ως τη δεκαετία του 1920: πέτρες και βοσκοτόπια, η μαγεία της φυστικιάς, εποχικοί εργάτες και σκληρή δουλειά, και ύπνος κάτω από τ’ αστέρια, που γεννά εποχικά άσματα. Το ανύπαρκτο κράτος υποκαθιστά στα πάντα η Μαφία, απροστάτευτοι πολίτες μετατρέπονται σε μοναχικούς δικαστές και αυτόκλητους σωτήρες… Βρείτε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Περισσότερα στο patakis.gr/bkm/14761. Τα βιβλία του Αντρέα Καμιλλέρι κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πατάκη. Τον Οκτώβριο θα κυκλοφορήσει η συλλογή διηγημάτων «Η συνείδηση του Μονταλμπάνο» με περιπέτειες του θρυλικού επιθεωρητή του, σε μετάφραση Φωτεινής Ζερβού. Δείτε περισσότερα: https://www.patakis.gr/person/person-15434/ #camilleri #italy #inmemoriam #νέες_κυκλοφορίες #ekdoseispataki

Ροκάδες σχημάτισαν μια ανθρώπινη ασπίδα γύρω από ένα αυτιστικό αγόρι Οι ροκάδες σχημάτισαν μια ανθρώπινη ασπίδα γύρω από ένα αυτιστικό αγόρι που ούρλιαζε στη μέση του αυτοκινητόδρομου, ενώ όλοι οι άλλοι τον βιντεοσκοπούσαν με τα τηλέφωνά τους. Ο Μαξ, ένα οκτάχρονο αγόρι, πήδηξε από το αυτοκίνητό του κατά τη διάρκεια μιας κρίσης και έτρεξε κατευθείαν στην πολυσύχναστη I-95. Μέσα σε δευτερόλεπτα, δεκάδες αυτοκίνητα σταμάτησαν - όχι για να βοηθήσουν, αλλά για να βιντεοσκοπήσουν το «τρελό παιδί» να χάνει τον έλεγχο στη μέση της κυκλοφορίας υψηλής ταχύτητας. Η μητέρα σε υστερία, κλαίγοντας καθώς προσπαθούσε να φτάσει τον γιο της, ο οποίος κουνιόταν και ούρλιαζε στο πεζοδρόμιο. Τα αυτοκίνητα κορνάριζαν, οι άνθρωποι φώναζαν στους γονείς: «Κρατήστε το παιδί σας!» και «Βγάλτε αυτόν τον ηλίθιο από τον δρόμο!» Και τότε συνέβη - το αναπάντεχο. Δώδεκα ροκάδες διέσχισαν τρεις λωρίδες και περικύκλωσαν το αγόρι σε έναν προστατευτικό κύκλο. Ο αρχηγός τους, ένας τεράστιος άντρας με γκρίζα γενειάδα μέχρι το στήθος, κοίταξε το πλήθος των ανθρώπων που έβγαζαν φωτογραφίες με τα τηλέφωνά τους και είπε πέντε λέξεις που άλλαξαν τα πάντα: «Όποιος βγάλει φωτογραφία το παιδί θα πεθάνει». Τα τηλέφωνα εξαφανίστηκαν αμέσως. Αλλά αυτό που συνέβη στη συνέχεια - αυτό που έκαναν αυτοί οι φαινομενικά απειλητικοί μοτοσικλετιστές για τις επόμενες τρεις ώρες στον αυτοκινητόδρομο - κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει. Ο μοτοσικλετιστής που είχε απειλήσει το πλήθος πλησίασε το παιδί. Αλλά αντί να το αρπάξει ή να του φωνάξει, όπως είχαν κάνει οι άλλοι, έκανε κάτι που μου έκοψε την ανάσα. Ξάπλωσε στην άσφαλτο δίπλα στον Μαξ. Απλώς ξάπλωσε ανάσκελα, περίπου ένα μέτρο μακριά από το αγόρι που ούρλιαζε, και άρχισε να τραγουδάει. Όχι κάποιο τραχύ τραγούδι μοτοσικλετιστή, ούτε ροκ, ούτε ουρλιαχτό - αλλά ένα απαλό, σχεδόν ψιθυριστό, παλιό παιδικό τραγούδι, σαν αυτά που τραγουδούν οι γιαγιάδες πριν τον ύπνο. Η βαθιά, βραχνή φωνή του τον τύλιξε σε μελωδία σαν μια ζεστή κουβέρτα. Και ο αυτοκινητόδρομος, που ήταν τόσο θορυβώδης, με κόρνες και φωνές, σιγά σιγά σιώπησε. Ένας άλλος μοτοσικλετιστής γονάτισε στην άλλη πλευρά, άνοιξε ένα μπουκάλι νερό και το έβαλε σε ασφαλή απόσταση από τον Μαξ. Μια ηλικιωμένη γυναίκα από την ομάδα τους έβγαλε ένα μικρό, παλιο αλλά χαμογελαστό αρκουδάκι από την τσέπη του σακακιού της και το άφησε στον δρόμο, χωρίς να πλησιάσει πολύ. Ο Μαξ έμεινε σιωπηλός για ένα δευτερόλεπτο. Τα μεγάλα, δακρυσμένα μάτια του έπεσαν από το αρκούδακι στον τραγουδιστή και μετά σε εμένα. Έτρεμε, αλλά κάτι είχε αλλάξει: Ο απόλυτος φόβος είχε αντικατασταθεί από προσεκτική περιέργεια. Ο γενειοφόρος μοτοσικλετιστής συνέχισε να ξαπλώνει εκεί. Δεν επέμενε, δεν έσπευσε. Απλώς τραγούδουσε, ανέπνεε και περίμενε. Περίπου πέντε λεπτά αργότερα, ο Μαξ, καθισμένος ακόμα στην άσφαλτο, σέρθηκε αργά προς το μέρος του - σαν κουτάβι που αναζητά καταφύγιο. Όταν έφτασε αρκετά κοντά, ο άντρας άνοιξε το ένα του χέρι, όχι μια αγκαλιά, αλλά μια απλή προσφορά. Ο Μαξ ακούμπησε απαλά το κεφάλι του στον πλατύ ώμο του, σαν να είχε βρει επιτέλους καταφύγιο μετά από μια καταιγίδα. Και έτσι, στη μέση της I-95, ανάμεσα σε δεκάδες σταματημένα αυτοκίνητα και τρομαγμένους οδηγούς, δώδεκα μοτοσικλετιστές κάθισαν γύρω από ένα αγόρι, προστατεύοντάς το με το σώμα τους. Έμειναν εκεί για τρεις ώρες - μέχρι που ο Μαξ ηρέμησε, ήπιε λίγο νερό και συμφώνησε να επιστρέψει στο αυτοκίνητο μαζί μου. Πριν φύγει, ο γενειοφόρος άντρας με κοίταξε και είπε: «Παιδιά σαν κι αυτά δεν χρειάζονται κατακραυγή - χρειάζονται προστασία». Δεν ξέρω τα ονόματά τους και πιθανότατα δεν θα τους ξανασυναντήσω ποτέ. Αλλά κάθε φορά που ακούω τον βρυχηθμό των κινητήρων Harley, η καρδιά μου γεμίζει ευγνωμοσύνη. Μόνο ο Θεός ξέρει ότι μερικές φορές οι άγγελοι έρχονται με μαύρα δερμάτινα μπουφάν, με μακριά γένια και τον βρυχηθμό των κινητήρων—για να σώσουν ζωές. 💕 Αγνωστου ΛΕΥΚΗ ΛΥΚΑΙΝΑ

5 Σεπτέμβρη 2002: “Γεια σας! Είμαι ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ήρθα να παραδοθώ” “Γεια σας! Είμαι ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ήρθα να παραδοθώ” δήλωσε στον εμβρόντητο φρουρό στην είσοδο της ΓΑΔΑ, το μέλος της 17Ν. το μεσημέρι της 5ης Σεπτέμβρη του 2002. “Θα μπορούσα αν ήθελα να έχω διαφύγει και να οικοδομήσω μια άλλη ζωή, μακριά από πράγματα που θα μπορούσαν να με προδίδουν. Ομως κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με την επαναστατική ηθική, τις ιδέες και τη στάση μου ως σήμερα. Δεν μπορούσα να αφήσω συντρόφους, (τον ένα μάλιστα βαριά πληγωμένο), που μαζί αγωνιστήκαμε και μοιραστήκαμε οράματα και διαψεύσεις, ελπίδες και απογοητεύσεις, να είναι όμηροι στα χέρια του εκδικητικού κράτους, ενώ εγώ θα απολάμβανα μια ανέντιμη ελευθερία. Δεν μπορούσα να αφήσω να κατηγορούνται άδικα άνθρωποι που είτε δεν είχαν σχέση, είτε πέρασαν κοντά από την οργάνωση χωρίς να το γνωρίζουν. Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω τη συντρόφισσά μου να υφίσταται τα όσα υφίστατο εξ αιτίας των δικών μου επιλογών και να χρησιμοποιείται σαν μέσο πίεσης εναντίον μου. Αντί για τη σιγουριά της φυγής και της σιωπής, επέλεξα να εμφανιστώ, να αναλάβω τις πολιτικές ευθύνες των επιλογών μου, και να τις υπερασπίσω με όποιο κόστος“, είχε δηλώσει ο Δημήτρης Κουφοντίνας σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία. Και έτσι τους στέρησε τους αλαλαγμούς της σύλληψης και την ηδονή του διασυρμού του. https://vathikokkino.gr/archives/184509