Σάββατο 22 Αυγούστου 2026
Έμεινε στην ιστορία ως «ο Μιχάλης ο κουτάλας» όταν τη δεκαετία του ’60 στην παραλιακή λεωφόρο Αθηνών – Σουνίου στο ύψος της Βάρης, με την τεράστια κουτάλα, που θύμιζε το ξύλο που ξεφουρνίζουν το ψωμί, εξυπηρετούσε τους πελάτες του. Μάλιστα, είχε φροντίσει να κατοχυρώσει και εμπορικά την πατέντα του, με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας... Η κούραση και η ζέστη, πηγές έμπνευσης Το περίπτερο τότε, είχε χαρακτήρα πολυκαταστήματος για τη γειτονιά. Δούλευε 12-14 ώρες την ημέρα, χωρίς διακοπές, ούτε για Πάσχα και Χριστούγεννα. Δούλευε ασταμάτητα το καλοκαίρι. Ο δαιμόνιος περιπτεράς έβγαινε συνέχεια από το κουβούκλιο για να εξυπηρετήσει τους πελάτες. Έτσι, σκέφτηκε την κουτάλα για να γλιτώνει την ταλαιπωρία. Αμέσως το νέο εργαλείο έκανε θραύση και ανέβασε το τζίρο του περιπτέρου, γι’ αυτό και έσπευσε να κατοχυρώσει την ευρεσιτεχνία του. Το περίπτερο στεκόταν αγέρωχο πάνω στην παραλιακή, λίγο μετά το βενζινάδικο που υπήρχε στο σημείο που ενώνονται η Ποσειδώνος με τη Βουλιαγμένης. Σταματούσαν τα αυτοκίνητα μπροστά του και αμέσως εμφανιζόταν η περιβόητη κουτάλα. Ο συνοδηγός έδινε την παραγγελία, ο περιπτεράς έβαζε τα πράγματα μέσα στην κουτάλα, από τσιγάρα και μπισκότα, μέχρι σοκολάτες, τσίχλες, χαρτομάντηλα, πατατάκια, νερά, αναψυκτικά, σταυρόλεξα. Ο πελάτης άφηνε τα χρήματα στην κουτάλα, η οποία επέστρεφε με τα προϊόντα και τα ρέστα. Ουρές αυτοκινήτων για την…κουτάλα Στις δεκαετίες ’80 και ’90, ο Κουτάλας είχε γίνει αξιοθέατο. Δεν υπήρχε κάτοικος των Νοτίων προαστίων αλλά και επισκέπτης της παραλιακής, που να μην περνούσε από κει. Ουρές τα αυτοκίνητα για να εξυπηρετηθούν. Μπορεί η ξύλινη η κουτάλα να μετατράπηκε σε μεταλλικό μακρύ εξάρτημα σαν φτυάρι με δαγκάνα, αλλά η διαδικασία παρέμεινε η ίδια. Έβγαινε από το περίπτερο και έφτανε μέχρι τον οδηγό του αυτοκινήτου με τα προϊόντα, τα χρήματα, τα ρέστα κοκ.... https://www.mixanitouxronou.gr/o-koytalas-to-thryliko-periptero-stin-paraliaki-i-methodos-gia-amesi-kai-ex-apostaseos-exypiretisi/ Ομφαλός της γης II
🌹Il 𝟐𝟑 𝐚𝐠𝐨𝐬𝐭𝐨 𝟏𝟗𝟐𝟕 nel penitenziario statunitense di Charlestown vengono giustiziati due innocenti, 𝐍𝐢𝐜𝐨𝐥𝐚 𝐒𝐚𝐜𝐜𝐨 e 𝐁𝐚𝐫𝐭𝐨𝐥𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐕𝐚𝐧𝐳𝐞𝐭𝐭𝐢. La loro vera colpa? Essere anarchici e italiani. Il discorso alla giuria di Vanzetti è lungo, lucido ed è una denuncia forte e appassionata, da leggere e rileggere. Un piccolo e significativo estratto: "Io non augurerei a un cane o a un serpente, alla più bassa e disgraziata creatura della Terra, non augurerei a nessuna di queste creature ciò che ho dovuto soffrire per cose di cui non sono colpevole. Ma la mia convinzione è che ho sofferto per cose di cui sono colpevole. Sto soffrendo perché sono un anarchico, e davvero io sono un anarchico; ho sofferto perché ero un italiano, e davvero io sono un italiano...” La storia di Sacco e Vanzetti, simbolo della lotta per i diritti umani e contro la pena di morte, diventa un film, “Sacco e Vanzetti”, nel 1971, regia di Giuliano Montaldo, con un grande Gian Maria Volonté, indimenticabile proprio il monologo di Vanzetti e le musiche di Ennio Morricone, “Here’s to You”, arricchita poi dalle parole di Joan Baez e cantata in italiano da Gianni Morandi, una ballata bellissima in tutte le versioni. #saccoevanzetti #resistenze #memoria #antifascismo ANPI Colleferro
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)