Μονοι τους τα λενε πλεον.Οσοι τελοσπαντων εχουν μεινει να κουβαλανε λιγο μυαλο εκει κατω. Και ξερουν και παρα πολυ καλα αυτο το δεκα τακατο που εχει απομεινει με μυαλο εκει κατω,οτι θα το πληρωσει ολη η φυλη τους παρα πολυ ακριβα αυτο το εγκλημα κατα της ανθρωποτητας που διεπραξαν. Η Παραφροσύνη μιας Κοινωνίας του Tom Zandman "Χρόνια μετά από σήμερα, όταν θα ρωτούν πώς μπόρεσαν να συμβούν όλα αυτά, πείτε τους ότι μια ολόκληρη κοινωνία είχε απλώς τρελαθεί. Γράφω αυτά τα λόγια από το Ισραήλ, στις 10 Απριλίου 2026, 1:00 π.μ., από το σπίτι μου στη Γιάφα. Ζω στην καρδιά μιας ασυγκράτητης, μαινόμενης πολεμικής μηχανής που κάποτε ήταν, ίσως, ένα κράτος. Εδώ κατοικώ, μέσα σε αυτή την κρεατομηχανή για ανθρώπινη σάρκα. Γεννήθηκα εδώ. Αυτό είναι το σπίτι μου. Όταν θα ρωτούν πώς συνέβη, πείτε τους ότι **θέλαμε αυτόν τον πόλεμο**. Εκείνοι που ζουν έξω από την κρεατομηχανή δεν μπορούν να καταλάβουν – αλλά εμείς τον περιμέναμε. Με έναν ανατριχιαστικό ενθουσιασμό, περιμέναμε να ξεσπάσει ο πόλεμος και να τυλίξει τη Μέση Ανατολή στις φλόγες. Ο πόλεμος με το Ιράν ήταν μια απαγορευμένη, μεθυστική φαντασίωση. Γενιές υπουργών Άμυνας υπόσχονταν να «στείλουν τον Λίβανο πίσω στην Εποχή του Λίθου»· ένα ολόκληρο έθνος ορκιζόταν ότι «η Γάζα πρέπει να ισοπεδωθεί». Τις νύχτες ονειρευόμασταν να αδειάσουμε τη Δυτική Όχθη και προσευχόμασταν να βρεθούμε επιτέλους σε εκείνη την απελπιστική θέση όπου θα μπορούσαμε να πούμε στους εαυτούς μας ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή, ότι είχε έρθει η **Ώρα του Ατόμου**. Μια ολόκληρη κοινωνία που έχασε τα λογικά της: οπλισμένη μέχρι τα δόντια, να σκορπά φωτιά και θειάφι παντού, ενώ ταυτόχρονα διακηρύσσει το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα και φιμώνει βίαια οποιονδήποτε επισημαίνει τα εγκλήματα και τις αμαρτίες της. Απαγγέλλοντας μέρα-νύχτα, σαν δαιμονισμένη, ότι όλοι γύρω μας πασχίζουν αδιάκοπα να μας εξοντώσουν μέχρι τον τελευταίο, χωρίς να έχουν άλλες επιθυμίες ή προσδοκίες – και ότι, επομένως, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να τους σκοτώσουμε εμείς πρώτοι. **Αυτοάμυνα.** Μια ολόκληρη κοινωνία ειλικρινά και πραγματικά πεπεισμένη ότι οποιαδήποτε κοντινή απειλή, μικρή ή μεγάλη, πραγματική ή φανταστική, επικείμενη ή δυνητική, αποτελεί λευκή επιταγή για την ολοκληρωτική εκμηδένιση των πάντων γύρω της: χωριών, πόλεων ή ολόκληρων κρατών, και των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτά. Δεν ήταν η 7η Οκτωβρίου, η Χεζμπολάχ στα σύνορα ή το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Αυτά είναι ψέματα που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν το ιερό δικαίωμα στην καταστροφή. Εμείς δεν «πολεμάμε». Ένας στρατός δεν πολεμά νοσοκομεία ή ασθενοφόρα, σχολεία ή δημοσιογράφους, ή τις υποδομές ενέργειας και ύδρευσης που συντηρούν εκατομμύρια ανθρώπους. Εμείς καταστρέφουμε – και ισχυριζόμαστε ότι αν η κρεατομηχανή σταματούσε ποτέ, έστω και για μια στιγμή, θα ήμασταν όλοι νεκροί. Όταν θα ρωτούν πώς συνέβη, πείτε τους ότι ζητωκραυγάζαμε για την πυρίτιδα. Συγκρουόμασταν ακατάπαυστα για την ηγεσία μας, αλλά χειροκροτούσαμε σαν ένας άνθρωπος τα μαχητικά αεροσκάφη, τα τανκς, τα πολεμικά πλοία. Λατρέψαμε το σίδερο και το τσιμέντο και ανυψώσαμε τους στρατιώτες στο αξίωμα των αγίων. **Ο στρατός ήταν Θεός.** Ο πόλεμος έδινε τάξη στον κόσμο, σκοπό στα πράγματα, νόημα στη ζωή. Έδινε νόημα και στον θάνατο. Πείτε τους ότι θέλαμε αυτόν τον πόλεμο. Τον περιμέναμε, και μόλις ξέσπασε, τον στηρίξαμε μέχρι τέλους. Ούτε μια φορά δεν τον αμφισβητήσαμε, δεν σταματήσαμε να δούμε τι είχαμε κάνει, δεν αποστρέψαμε το βλέμμα από το αίμα στα χέρια μας, δεν αναλογιστήκαμε πού οδηγεί αυτός ο δρόμος, ούτε αναρωτηθήκαμε αν υπήρχε ποτέ άλλο μονοπάτι. Η ζωή στο Ισραήλ γινόταν ολοένα και χειρότερη, όλο και πιο αβάσταχτη – και το μάθημα που βγάλαμε ήταν ότι προφανώς δεν είχαμε ασκήσει αρκετή βία. Ότι ήμασταν πολύ μαλακοί, πολύ ευγενικοί, πολύ φιλεύσπλαχνοι. Ότι προφανώς δεν είχαμε καταστρέψει αρκετά, και ότι την επόμενη φορά, είθε να έρθει σύντομα, θα καταστρέφαμε στο επταπλάσιο. Χάσαμε τη μάχη ενάντια στο Ιράν. Δεν πειράζει. Το κρέας αλέστηκε, και αυτό είναι που μετράει. Ξεσπάσαμε την εκδίκηση για αυτή την ήττα στον λαό του Λιβάνου. Κι άλλο κρέας. Κομμάτια από τη σάρκα της Δυτικής Όχθης, καλά αλεσμένα. Οι τροχοί της μηχανής ετοιμάζονται ξανά να καταπιούν για άλλη μια φορά τα ερείπια της Γάζας που ακόμα καπνίζουν. Δεν έχουμε αλέσει αρκετό κρέας ακόμα. Ποτέ δεν είναι αρκετό. Δεν ξέρω πώς τελειώνει όλο αυτό. Δεν ξέρω αν και πότε θα έρθει ο λογαριασμός, και δεν ξέρω αν θα ξυπνήσουμε ποτέ από αυτή την παραφροσύνη για να δούμε τι κάναμε γι' αυτό που πραγματικά ήταν. Δεν ξέρω αν θα αναρωτηθούμε ποτέ πώς μπόρεσε να συμβεί, αλλά ξέρω ότι άλλοι θα το κάνουν – και σε αυτούς λέω ότι αυτό συμβαίνει όταν μια ολόκληρη κοινωνία βυθίζεται στην τρέλα. Θα προσπαθήσω να αντέξω όσο περισσότερο μπορώ εδώ μέσα, στην καρδιά αυτής της μηχανής του θανάτου, και να την κατονομάσω. Να περιγράψω τα πράγματα όπως φαίνονται από μέσα. Ίσως αυτό βοηθήσει στην αποτροπή παρόμοιων φρικαλεοτήτων στο μέλλον. Οι φρίκες του παρόντος δεν σταματούν πια. Προς το παρόν, είμαι εδώ." **Τομ Ζάντμαν, Ισραηλινός πολίτης** Απο Tassos Gian