ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥΣ Από όλους τους πραγματικούς ανθρώπους που αποφάσισαν να αφήσουν την βολή τους, τα πλούτη τους, τις στρωμένες ζωές τους και πήγαν να θυσιαστούν για τους απελπισμένους του κόσμου, κανείς δεν πλησίασε την στερεοτυπική εικόνα του Χριστού όσο ο Ερνέστο Γκεβάρα. Ιδίως εκείνο το μοιραίο πρωινό του Οκτωβρίου του 1967, τότε που, οριστικά ανίκητος πια, εκτέθηκε στις κάμερες των φωτογράφων, ξαπλωμένος στα θρανία ενός βολιβιανού σχολείου ενώ οι εκτελεστές του πόζαραν με περηφάνια γύρω από το βασανισμένο άψυχο σώμα του: Ο νεκρός γυμνός Τσε, δίπλα στους ντυμένους φονιάδες του, έμοιαζε φωτεινότερος ακόμη κι από τους Χριστούς του Καραβάτζιο και του Γκρέκο και του Βελάσκεθ. Και πράγματι μια ολόκληρη ήπειρος εδώ και δεκαετίες τον λατρεύει κυριολεκτικά σαν τον Χριστό. Είναι αυτός που ενώ προοριζόταν να γίνει ένας Αργεντίνος μεγαλογιατρός της καλής κοινωνίας, αποφάσισε να αλλάξει τη μοίρα του: Γύρεψε να γίνει επαναστάτης, να πολεμήσει στις ζούγκλες, να αρνηθεί την οποιαδήποτε νίκη και εντέλει να δολοφονηθεί στα 39 του χρόνια ως απομονωμένος αντάρτης στα βουνά της Βολιβίας. Κι έτσι κατέληξε ο αληθινός φραγγελωμένος, βασανισμένος και εσταυρωμένος Ιησούς των ανθρώπων του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Να τι ήταν ο Ερνέστο Γκεβάρα: Αυτός, που με δική του απόφαση, πεθαίνει για τους απελπισμένους - για εκείνους που δεν τους αναλογεί καμία ανάσταση. Θανάσης Τριαρίδης, Μεγάλο Σάββατο του 2026 ~ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ (ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΒΡΑΔΥ) Ούτε Θεός, ούτε Χριστός, ούτε Ανασταση, φυσικά, ούτε μετά θάνατον ζωή, μονάχα οι βομβαρδισμένοι, οι σφαγμένοι, οι πνιγμένοι, όσοι πεινούν, όσοι διψούν, όσοι αδικούνται. Οι απελπισμένοι που δεν τους αναλογεί καμία ανάσταση. [Από το βιβλίο "Ποιήματα ενάντια στην κυβέρνηση".]