Δημήτρης Λέντζος ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος. Ο ΞΕΝΟΣ Τα είχα υπολογίσει όλα σωστά με τάξη και μέτρο έστρωσα το παλιό λευκό τραπεζομάντηλο της μητέρας στο μεγάλο μακρόστενο τραπέζι μέτρησα τις καρέκλες και τα σερβίτσια στη μέση ακριβώς έβαλα το άνθοδοχείο με τις πασχαλιές και το δενδρολίβανο όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο δείπνο σε λίγο ήρθαν όλοι οι καλεσμένοι μου καλοντυμένοι και ευδιάθετοι σέρβιρα με στυλ και με τρόπο τα εξαίσια φαγητά και γέμισα τα ποτήρια με κρασί φρέσκο βαθύ κόκκινο σαν αίμα ταύρου δικής μου παραγωγής το δείπνο αργότερα έτασε στην κορύφωση μετά άρχισαν μουρμουριστά τα πρώτα τραγούδια τότε τα μεσάνυχτα ακριβώς κάποιος κτύπησε την πόρτα άνοιξα ήταν εκείνος ο ξένος ο ακάλεστος με το χρυσό δόντι και το σημάδι στο μάγουλο από ξυραφιά παλιά έφερα καρέκλα και ένα σερβίτσιο δεν έφαγε ούτε ήπιε κάτι έμεινε ώρα σιωπηλός έβγαλε κσι άναψε τσιγάρο και αναστέναξε βαθιά δεν μάθαμε ποτέ από που έρχονταν και που πήγαινε τέτοιαν ώρα ούτε την πατρίδα του και το θεό του μάθαμε χαράματα φόρεσε το παλτό του βγήκε αμίλητος και χάθηκε στη ποταμιά παράξενος τούτος ο ξένος ο ακάλεστος με το χρυσό δόντι τη ξυράφια στο μάγουλο και το πακέτο με τα παλιά τσιγάρα.