Δὲν ἔχω κέφι γιὰ δουλειά, πάλι μὲ δέρνει τεμπελιὰ καὶ κάθομαι στὸ στρῶμα... Βρίσκω τὸ σῶμα μου βαρὺ καὶ ὀλ᾿ ἡ γῆ δὲ μὲ χωρεῖ κι ὁ οὐρανὸς ἀκόμα. Κακὰ νομίζω τὰ καλὰ καὶ βλέπω μία στὰ χαμηλὰ καὶ μία κοιτῶ ἐπάνω... Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸν χαζὸ ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ μὰ ...δίχως νὰ πεθάνω. Κάποιες μέρες δεν θέλουν εξηγήσεις. Μόνο κάποιον να τις έχει νιώσει πριν από εμάς και να μας καταλαβαίνει. Ο Σουρής το έκανε, χωρίς να ντύσει τις λέξεις με σοβαροφάνεια και δηθενιά. *Μικρό μνημόσυνο για τον υπέρτατο Σουρή που γεννήθηκε σαν σήμερα. Chris Pinturicchio Καλλιτέχνης: Γιώργος Μικάλεφ Περιθώριο