Από όλες τις φυλές πολεμιστών των Αμερικανικών Πεδιάδων, μια ξεχώρισε με έναν δικό της θρύλο: τους Σαγιέν. Περήφανοι, άγριοι, οργανωμένοι. Κανένας άλλος άνθρωπος δεν προκάλεσε τόσο μεγάλο πρόβλημα στους λευκούς εποίκους, ούτε τους φοβόντουσαν τόσο πολύ στις ιστορίες της Άγριας Δύσης. Αλλά μέσα στους Σαγιέν, υπήρχε μια ακόμα πιο τρομακτική ελίτ: οι Σκύλοι Στρατιώτες. Δεν ήταν απλά Warriors. Ήταν διαταγή. Ένας ιερός κύκλος που συνδυάζει στρατιωτική εκπαίδευση με θρησκευτικές τελετές. Είχαν τους δικούς τους κανόνες, τραγούδια, σύμβολα. Ήταν οι φύλακες του λαού, οι πρώτοι που επιτέθηκαν, οι τελευταίοι που υποχώρησαν. Λέγεται ότι όταν ένας Σκύλος Στρατιώτης αποφάσισε ότι δεν ήταν ώρα να το σκάσει, φύτεψε το δόρυ του στο χώμα... και ήταν δεμένος με αυτό. Κυριολεκτικά. Σήμαινε ότι θα πέθαινε πολεμώντας εκεί, χωρίς να κάνει ούτε ένα βήμα πίσω. Ήταν η δέσμευσή τους έτσι κι αλλιώς. Η φήμη τους ήταν τέτοια που ένας ψίθυρος ήταν αρκετός: "Τα Σκυλιά Στρατιώτη έρχονται. ” Και ολόκληρα χωριά έφυγαν μακριά πριν καν τα δουν. Δεν ήταν τέρατα. Ήταν άνθρωποι που μεταμορφώθηκαν σε όπλα, σφυρηλατημένοι από την παιδική ηλικία στον πόλεμο, στην αντίσταση, στο καθήκον. Όπως οι αρχαίοι Ναΐτες στην Ευρώπη, ζούσαν για να προστατεύουν, να τιμωρούν και να φροντίζουν έναν ιερό κώδικα. Σήμερα, σιωπηλά, η ιστορία τους ακόμα καλπάζει μέσα από τα λιβάδια. Felice Giornata