⭕ Στη δεκαετία του 1970, οι θαυμαστές της ροκ μουσικής ήταν έντονα πολιτικοποιημένοι και βαθιά παθιασμένοι. Η δεκαετία ήταν μια πολιτιστική εστία και το ροκ δεν ήταν μόνο μουσική: ήταν ιδεολογία, ήταν μια κραυγή, ήταν ταυτότητα. Οι νέοι ζούσαν κάθε άλμπουμ ως "μανιφέστο" και κάθε συναυλία ως "τελετή". Κι ενώ ο κόσμος τραγουδούσε μαζί με τους Led Zeppelin, τους Pink Floyd και τους Deep Purple, συγκροτήματα άκμασαν υπόγεια, βρυχώνοντας από τις σκιές, θέτοντας τις βάσεις για νέα είδη. ‣ Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Blue Öyster Cult συνδύασαν τον αποκρυφισμό με λαμπρά riff, οι Captain Beyond ένωσαν την ψυχεδέλεια με το progressive και οι Sir Lord Baltimore περίμεναν τον ήχο του μέταλ (υπάρχουν αναφορές σε ανασκόπηση του 1971 για τον ντεμπούτο δίσκο τους, Kingdom Come, στο περιοδικό Creem, πως περιείχε την πρώτη τεκμηριωμένη χρήση του όρου «heavy metal» - για να αναφέρεται σε ένα στιλ μουσικής). ‣ Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι Budgie διαμόρφωσαν αυτό που αργότερα θα γινόταν heavy metal (επηρεάζοντας πολλά συγκροτήματα του New Wave of British Heavy Metal των αρχών της δεκαετίας του '80) και οι Hawkwind το πότισαν με επιστημονική φαντασία και οξύτητα. ‣ Στη Γερμανία, το Krautrock αναδυόταν με τη δύναμη των: Can, Neu! και Amon Düül II, με πιο πειραματικό, space και προοδευτικό ροκ. ‣ Στην Ιαπωνία, οι Flower Travellin’ Band έπαιξαν σκοτεινό, υπνωτικό αλλά κι άγριο σκληρό ροκ. ‣ Και στην Ελλάδα, συγκροτήματα όπως Socrates, Εξαδάκτυλος, Aphrodite’s Child, Morka, Poll, Μπουρμπούλια, Δάμων και Φιντίας, Νοστράδαμος, και Πελόμα Μποκιού έφεραν την ποίηση, τη διαμαρτυρία και την προοδευτικότητα. Οι ροκάδες της δεκαετίας του 1970 προτιμούσαν το πλήρες άλμπουμ από το ραδιοφωνικό τραγούδι κι άκουγαν τα riffs σαν κάποιος που ακούει προφητείες. Οι πιο ψαγμένοι διάβαζαν Νίτσε, Εσσε κτλ. Φιλοσοφούσαν, αμφισβητούσαν. «Ίσως τελικά το ροκ των '70s δεν έμαθε σε κανέναν πως να "ακούει" αλλά πως να νιώθει.» #greekrockculture #RockΚουλτούρα