4 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944, η μέρα τα είχε όλα. Ένα εκατομμύριο άταφους νεκρούς στα βουνά, στα σκοπευτήρια, στα ολοκαυτώματα, στα στρατόπεδα, στην πείνα. Υψωμένες γροθιές, απόφαση, διεκδίκηση και τσαγανό για ελευθερία. Δοσίλογους, ρουφιάνους, γερμανοτσολιάδες και ταγματασφαλίτες, από την κουκούλα στη γραβάτα, έτοιμους για νέα φονικά, ξεπουλήματα και αποκατάσταση. Την αλλαγή φρουράς από τη Γερμανική Κατοχή στη Βρετανική επικυριαρχία. Ακροβολισμένους σκοπευτές, φονιάδες. Το φρέσκο αίμα της προηγούμενης μέρας. Την πυροδότηση ενός εμφύλιου, με εγγλέζικη σφραγίδα. Τον πρόλογο της υποταγής στη Βάρκιζα. Το έναυσμα για προσφυγιά, φυλακές και εξορίες. Κι ένα ορφανό καπέλο, ό τι απόμεινε απ’ αυτό που ως χτες ήταν ζωή, αγώνας, προσδοκίες και έρωτας. Αν μια σελίδα από την καταξεσχισμένη ιστορία, έπρεπε να σωθεί είναι αυτή. Γιατί τα είχε όλα. Τα προηγούμενα και τα επόμενα. Αυτή η μέρα σφράγισε το σήμερα. Γι αυτό δεν διδάσκεται σε κανένα σχολείο. Γιατί μόνη της, αυτή η μέρα θα μπορούσε να γίνει πυροκροτητής. Απο Νίνα Γεωργιάδου Φυσάει αδιαφορία, κοινωνικοπολιτικά θέματα